Danıştay 13. Daire E.2022/323 K.2022/970

Dava konusu istem: Davacı şirkete ait "…'' logosuyla yayın yapan televizyon kanalında 19/03/2020 tarihinde saat 10.59'da yayınlanan "…" isimli programda 6112 sayılı Radyo ve Televizyonların Kuruluş ve Yayın Hizmetleri Hakkında Kanun'un 8. maddesinin birinci fıkrasının (ı) bendinde belirtilen yayın ilkesinin ihlâl edildiğinden bahisle aynı Kanun'un 32. maddesinin ikinci fıkrası uyarınca 25.881,00-TL idari para cezası verilmesine ve aynı maddenin beşinci fıkrası uyarınca işlem tesis edileceği hususunda ihtar edilmesine ilişkin … tarih ve … no'lu Radyo ve Televizyon Üst Kurulu (Üst Kurul) kararının iptali istenilmiştir.

İlk Derece Mahkemesi kararının özeti: ... İdare Mahkemesi'nce verilen ... tarih ve E:... K:... sayılı kararda; uyuşmazlığa konu ifadelerin yer aldığı "...'' isimli programda, yayın konuğunun yürütme organının salgının sorumluluğunu üstlenmesi gerektiğine ilişkin ifadelerinin izleyici kitlesine aktarılmasının ifade hürriyeti kapsamında değerlendirmesi gerektiği, nitelik ve ağırlığı itibarıyla 6112 sayılı Kanun'un 8. maddesinin 1. fıkrasının (ı) bendinde yer alan ilke ve kuralların ihlâli olarak değerlendirilemeyeceği anlaşıldığından, aksi kabulden hareketle tesis edilen dava konusu Üst Kurul kararında hukuka uygunluk bulunmadığı sonucuna varılmıştır.

Belirtilen gerekçelerle hukuka aykırı bulunan dava konusu işlemin iptaline karar verilmiştir.

Bölge İdare Mahkemesi kararının özeti: … Bölge İdare Mahkemesi ... İdari Dava Dairesi'nce; istinaf başvurusuna konu İdare Mahkemesi kararının usul ve hukuka uygun olduğu ve davalı tarafından ileri sürülen iddiaların söz konusu kararın kaldırılmasını sağlayacak nitelikte görülmediği belirtilerek 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 45. maddesinin 3. fıkrası uyarınca istinaf başvurusunun reddine karar verilmiştir.

TEMYİZ EDENİN İDDİALARI

Davalı idare tarafından, söz konusu yayında bilimsel herhangi bir açıklama veya değerlendirmeye yer verilmeksizin yayın konuğunun daha önceden hayata geçirilmiş olan bir havaalanı projesiyle, tüm dünyada olduğu gibi ülkemizde de ciddi bir sağlık sorunu hâline dönüşen virüs salgınını bağdaştırarak haber niteliği taşımayan anlamsız ifadeler ile Türkiye Cumhuriyeti Devleti Cumhurbaşkanı'nın itham edilip yaşanan bu salgının sorumlusu gibi gösterilmesinin tarafsızlık, gerçeklik ve doğruluk ilkelerine açıkça aykırı ve kamusal sorumluluk anlayışından uzak olduğu,

yayında yapılan yorumların, konuğun programdaki söylemleri ve verdiği bilgilerin kendi kanaatini yansıtan, gerçeklikten ve bilimsellikten uzak ifadeler olduğu, kriz ortamında yayıncılığın toplumsal öneminin katlanarak artması karşısında gerçeklikten uzak ve doğru olmayan söylemler ile toplumda özgürce kanaat oluşumuna engel olunmaması gerektiği, dolayısıyla davacı kuruluşun yayınının açıkça hukuka aykırı olduğu, eksik inceleme ve değerlendirme sonucunda usul ve yasaya aykırı bir karar verildiği,

olağanüstü dönemde toplumda sağduyu ve güven ortamını zedeleyen bir yayının ifade özgürlüğü kapsamında değerlendirilemeyeceği, yayında kriz zamanlarında beklenen yayıncılık sorumluluğu ve etik ilkelerin sınırları aşılarak panik ortamını ve endişeyi arttırıcı bir uslüp benimsendiği, Avrupa Konseyi'nin kriz zamanlarındaki yayıncılığa ilişkin tavsiye kararlarında haberin ve bilginin veriliş şekli ve dilinin kamu yararı çerçevesinde olması gerektiğini ortaya koyduğu, basının özgür olduğu kadar sorumluluk bilinci ile hareket etmesi gerektiği ileri sürülmektedir.

KARŞI TARAFIN SAVUNMASI

Davacı tarafından savunma verilmemiştir.

DANIŞTAY TETKİK HÂKİMİ …'NUN DÜŞÜNCESİ : Temyiz isteminin reddi ile usul ve yasaya uygun olan Bölge İdare Mahkemesi kararının onanması gerektiği düşünülmektedir.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Karar veren Danıştay Onüçüncü Dairesi'nce, Tetkik Hâkiminin açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler incelendikten sonra, dosya tekemmül ettiğinden yürütmenin durdurulması istemi hakkında ayrıca bir karar verilmeksizin gereği görüşüldü:

HUKUKİ DEĞERLENDİRME

Bölge idare mahkemesi kararlarının temyizen bozulması, 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 49. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür. Temyizen incelenen karar usul ve hukuka uygun olup, dilekçede ileri sürülen temyiz nedenleri kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.