Danıştay 2. Daire E.2016/5473 K.2020/917

İlk Derece Mahkemesi Kararının Özeti

Muhakkik tarafından düzenlenen raporda; davacının, aile sağlığı merkezinin ortak giderlerine katılmadığı, bu yüzden diğer iş arkadaşları ile tartışma yaşadığı açık olmakla birlikte, tartışmaların tehdit veya hakaret niteliğinde bulunmadığı, alınan ifadelerde buna ilişkin bir beyanda bulunulmadığı, başkaca hakaret ya da tehdit içeren söz ve fiilin tespit edilmediği, bir fiilin hakaret ya da tehdit olarak algılanabilmesi için somut bir ifade, bir saldırı veya bir fiilin bulunması gerektiği, salt tartışma yaşanmasının, bir tehdit ya da hakaret sayılamayacağı, bu durumda, hakaret ya da tehdit niteliğinde eylemi tespit edilemeyen davacının (20) ihtar puanı ile cezalandırılmasına ilişkin işlemde hukuka uyarlık bulunmadığı gerekçesiyle dava konusu işlemin iptaline hükmedilmiştir.

TEMYİZ EDENİN İDDİALARI

Aile Hekimliği Ödeme ve Sözleşme Yönetmeliği uyarınca işlem tesis edildiği, davacı hakkında yürütülen soruşturma sonucunda, sürekli iş arkadaşları ile tartışma yaşadığının tespit edildiği, idare tarafından verilen disiplin cezaları ile ceza hukukuna göre verilen cezaların farklı olduğu, ceza hukuku anlamında "hakaret ve tehdit suçu" ile Aile Hekimliği Ödeme ve Sözleşme Yönetmeliği'nde yer alan "hakaret ve tehdit eylemlerinin" aynı nitelikte olmadığı, bu sebeple, hukuka aykırılık taşımayan dava konusu işlemin iptali yolundaki Mahkeme kararının bozulması gerektiği ileri sürülmüştür.

KARŞI TARAFIN CEVABI

Cevap verilmemiştir. DANIŞTAY TETKİK HÂKİMİ : ...

DÜŞÜNCESİ

Usul ve hukuka uygun olan İdare Mahkemesi kararının onanması gerektiği düşünülmüştür.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Karar veren Danıştay İkinci Dairesince; Danıştay Beşinci Dairesi tarafından, Danıştay Başkanlık Kurulunun 01/08/2016 günlü, K:2016/32 sayılı kararının "Ortak Hükümler" kısmının 1. fıkrası uyarınca, ayrıca bir gönderme kararı verilmeksizin Dairemize iletilen dosyada; Tetkik Hâkiminin açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:

HUKUKİ DEĞERLENDİRME

İdare ve vergi mahkemelerinin nihai kararlarının temyizen bozulması, 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 49. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı halinde mümkündür. Temyizen incelenen karar usul ve hukuka uygun olup, dilekçede ileri sürülen temyiz nedenleri kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.