Danıştay 2. Daire E.2021/10594 K.2022/6216

İlk Derece Mahkemesi Kararının Özeti

... İdare Mahkemesinin temyize konu kararıyla; dava konusu işyerinin bulunduğu binanın tescilli kültür varlığı olduğu, imar planlarında konut fonksiyonunda bulunduğu, bu nedenle anılan binanın işyeri olarak kullanılmasının mümkün olmadığı, dolayısıyla anılan binada mevcut bir işyerine ruhsat verilmemesi gerektiği, nitekim bu durumun anılan kurul kararı ile de ortaya konulduğu, öte yandan söz konusu aykırılığın sonradan giderilebilecek bir husus olmaması nedeniyle davacıya süre verilmesine de gerek olmadığı anlaşıldığından davacıya ait işyerinin, işyeri açma ve çalışma ruhsatının iptaline dair dava konusu işlemde hukuka aykırılık bulunmadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

TEMYİZ EDENİN İDDİALARI

Davacı tarafından, işyeri ruhsatının kurul kararından evvel verilmiş olup müktesep hakkının bulunduğu, işyerinin bulunduğu taşınmazın mesken niteliğinde olmasının derhal mühürlemeyi gerektirecek insan ve toplum sağlığı ve güvenliğini tehdit eder bir durum olmadığı; aynı taşınmazda bulunan başka bir işyeri için aynı gerekçeyle tesis edilen ruhsat iptali işlemine karşı açılan davada, ... İdare Mahkemesince iptal kararı verildiği ileri sürülmektedir.

KARŞI TARAFIN CEVABI

Cevap verilmemiştir.

DANIŞTAY TETKİK HAKİMİ: …

DÜŞÜNCESİ

Temyiz isteminin reddi ile usul ve yasaya uygun olan İdare Mahkemesi kararının onanması gerektiği düşünülmektedir.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Karar veren Danıştay İkinci Dairesince; Danıştay (Kapatılan) Onyedinci Dairesi tarafından Danıştay Onuncu Dairesine ve Danıştay Onuncu Dairesi tarafından ise, Danıştay Başkanlık Kurulunun 18/12/2020 günlü, K:2020/62 sayılı kararının "Ortak Hükümler" kısmının 6. fıkrası uyarınca, ayrıca bir gönderme kararı verilmeksizin Dairemize iletilen dosyada, Tetkik Hâkiminin açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:

HUKUKİ DEĞERLENDİRME

İdare ve vergi mahkemelerinin nihai kararlarının temyizen bozulması, 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 49. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı halinde mümkündür. Temyizen incelenen karar usul ve hukuka uygun olup, dilekçede ileri sürülen temyiz nedenleri kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.