Danıştay 2. Daire E.2021/10945 K.2022/231

İlk Derece Mahkemesi Kararının Özeti

. İdare Mahkemesinin temyize konu kararıyla; ruhsatları vermekle yetkili kılınan makamın /organın aynı şekilde bu ruhsatların iptali konusunda da tek yetkili olduğu, aksine bir düzenlemenin de bulunmadığı, buna göre belediye başkanı tarafından verilmiş bulunan işyeri açma ve çalışma ruhsatının yetkide paralellik ilkesi uyarınca yine belediye başkanı ya da görevlendireceği bir yetkili tarafından iptal edilmesi gerekirken;

bu ilkeye aykırı olarak yönetmelikte encümen tarafından karar alınmaması gerektiği yönünde açık düzenleme bulunmasına rağmen belediye encümenince ruhsatın iptali yönünde işlem tesis edildiği görüldüğünden işlemde yetki yönünden hukuka uyarlık bulunmadığı, nitekim Danıştay 8. Dairesi'nin 13/03/2013 tarih ve E: 2010/3000, K: 2013/1929 sayılı kararının da bu yönde olduğu gerekçesiyle dava konusu işlemin iptaline, hükmedilmiştir.

TEMYİZ EDENİN İDDİALARI

Davalı idare tarafından; davacının işyerinde genel güvenlik ve genel ahlaka aykırı durumlar tespit edildiği, belediyelerin ruhsat vermeye yetkili olduğu , 5393 sayılı kanunun 34 . maddesinin (e) bendine göre encümenin “kanunlarda öngörülen cezaları vermeye yetkili olduğu”, dava konusu işlemin hukuka uygun olduğu iddia edilerek kararın bozulması istenilmektedir.

KARŞI TARAFIN CEVABI

Cevap verilmemiştir.

DANIŞTAY TETKİK HAKİMİ : ..

DÜŞÜNCESİ

Temyiz isteminin reddi ile usul ve yasaya uygun olan İdare Mahkemesi kararının onanması gerektiği düşünülmektedir.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Karar veren Danıştay İkinci Dairesince; Danıştay (Kapatılan) Onyedinci Dairesi tarafından, Danıştay Başkanlık Kurulunun 01/08/2016 günlü, K:2016/32 sayılı kararı uyarınca, ayrıca bir gönderme kararı verilmeksizin Danıştay Onuncu Dairesine; Danıştay Onuncu Dairesi tarafından ise, Danıştay Başkanlık Kurulunun 18/12/2020 günlü, K:2020/62 sayılı kararının "Ortak Hükümler" kısmının 6. fıkrası uyarınca, ayrıca bir gönderme kararı verilmeksizin Dairemize iletilen davada, Tetkik Hakiminin açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:

HUKUKİ DEĞERLENDİRME

İdare ve vergi mahkemelerinin nihai kararlarının temyizen bozulması, 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 49. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı halinde mümkündür. Temyizen incelenen karar usul ve hukuka uygun olup, dilekçede ileri sürülen temyiz nedenleri kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.