Danıştay 2. Daire E.2021/2393 K.2024/256

Dava Konusu İstem

Dava; İstanbul Emniyet Müdürlüğü emrinde polis memuru olarak görev yapan davacının, "İş sahiplerine ya da herhangi bir nedenle emniyet binalarına gelen ya da getirilenlere işkence yapmak" suçunu işlediğinden bahisle, Emniyet Teşkilatı Disiplin Tüzüğü'nün 8/39. maddesi gereğince “meslekten çıkarma” cezası ile cezalandırılmasına ilişkin Emniyet Genel Müdürlüğü Yüksek Disiplin Kurulunun … günlü, … sayılı kararının iptali istemiyle açılmıştır.

İlk Derece Mahkemesi Kararının Özeti : Danıştay Beşinci Dairesinin 13/06/2017 günlü, E:2016/18079, K:2017/16863 sayılı bozma kararına uyularak verilen İstanbul 9. İdare Mahkemesinin temyize konu kararıyla; dosyanın incelenmesinden, İstanbul ili Fatih ilçesinde 18/06/2012 tarihinde saat 02.30 sıralarında aralarında davacı polis memurunun da yer aldığı devriye görevi yapan polis otosunun ters istikametten gelen aracın önünü keserek araç sürücüsünü, eşi ve çocuklarının yanında yere yatırıp dövdükleri, bazı polislerin ise kemerlerini çıkartarak şahsa vurdukları,

yere yatırdıkları ve mağdurun tenha bir yerde polis otosunda darp edilerek gözaltına alındığı yolundaki iddialara istinaden polis memurları hakkında soruşturma açıldığı ve İstanbul İl Polis Disiplin Kurulunun kararı ile davacı ve olaya karışan diğer polis memurlarının, "Hizmet içinde resmi sıfatının gerektirdiği güven duygusunu sarsacak eylem ve davranışlarda bulunmak" fiilini işlediklerinden bahisle Emniyet Teşkilatı Disiplin Tüzüğünün 7/B-1 maddesi uyarınca 16 ay uzun süreli durdurma cezası ile cezalandırılmasına karar verildiği,

ancak Valilik makamınca, olaya ilk müdahale eden ekip görevlisi olarak şahısla karşılıklı münakaşaya girip, alaylı söylemlerde bulunup, müştekinin eline vurarak sürücü belgesini kabul etmeyip olayın başlamasına ve büyümesine sebebiyet vermesi ve müşteki tarafından da darp eden polis olarak teşhis edilmesi nedeniyle, davacının daha ağır bir disiplin cezası ile cezalandırılması yönündeki şerhi uyarınca disiplin dosyasının Emniyet Genel Müdürlüğü Yüksek Disiplin Kuruluna gönderilmesine karar verildiği,

Yüksek Disiplin Kurulunun … günlü, … sayılı kararıyla, işlenen fiilin Tüzüğün 8/39. maddesinde düzenelenen "İş sahiplerine ya da herhangi bir nedenle emniyet binalarına gelen ya da getirilenlere işkence yapmak" fiili olduğu gerekçesiyle davacının "meslekten çıkarma" cezası ile cezalandırılması üzerine görülmekte olan davanın açıldığının anlaşıldığı, öte yandan, davacının aynı eylemleri nedeniyle "işkence" suçundan yargılandığı ...

Ağır Ceza Mahkemesinin … günlü, E:…, K:… sayılı kararıyla, eylemlerinin "işkence" suçunu oluşturacak boyuta ulaşmadığı, "eziyet" suçunu oluşturduğu gerekçesiyle mahkumiyetine karar verildiği hususu dikkate alındığında davacı hakkında yapılan disiplin soruşturması neticesinde isnat edilen fiillerin "işkence" suçu kapsamında sübuta erdiğinden bahisle, “meslekten çıkarma” cezası ile cezalandırılmasına ilişkin dava konusu işlemde hukuka uyarlık bulunmadığı gerekçesiyle dava konusu işlemin iptaline hükmedilmiştir.

TEMYİZ EDENİN İDDİALARI

Davalı idare tarafından; dava konusu işlemin mevzuata uygun olarak tesis edildiği, yapılan soruşturma neticesinde davacının üzerine atılı fiilin sübuta erdiği, diğer taraftan ceza kovuşturması ve disiplin soruşturmasının kural olarak birbirinden bağımsız yürütüldüğü ileri sürülmektedir.

KARŞI TARAFIN CEVABI

Cevap verilmemiştir.

DANIŞTAY TETKİK HAKİMİ : …

DÜŞÜNCESİ

Temyiz isteminin reddi ile usul ve yasaya uygun olan İdare Mahkemesi kararının onanması gerektiği düşünülmektedir.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Karar veren Danıştay İkinci Dairesince, Danıştay Beşinci Dairesi tarafından, Danıştay Başkanlık Kurulunun 18/12/2020 günlü, K:2020/62 sayılı kararının "Ortak Hükümler" kısmının 6. fıkrası uyarınca, ayrıca bir gönderme kararı verilmeksizin Dairemize iletilen dosyanın tekemmül ettiği anlaşıldığından, yürütmenin durdurulması istemi hakkında bir karar verilmeksizin, Tetkik Hakiminin açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:

HUKUKİ DEĞERLENDİRME

İdare ve vergi mahkemelerinin nihai kararlarının temyizen bozulması, 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 49. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı halinde mümkündür. Temyizen incelenen karar usul ve hukuka uygun olup, dilekçede ileri sürülen temyiz nedenleri kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.