Danıştay 2. Daire E.2021/284 K.2022/406

İlk Derece Mahkemesi Kararının Özeti

.

İdare Mahkemesinin temyize konu kararıyla; borcun vadesinin rastladığı takvim yılını takip eden takvim yılı başından itibaren işlemeye başlayan tahsil zamanaşımının 12/03/2009 tarihinde tebliğ edilen ödeme emri ile birlikte kesildiği ve kesilmenin rastladığı takvim yılını takip eden takvim yılı olan 2010 yılı başından itibaren zaman aşımının yeniden işlemeye başlayacağı ve 5 yıllık tahsil zamanaşımı süresinin 31/12/2014 tarihinde sona ereceğinin açık olduğu, davalı idarece hacze ilişkin ihbarnamenin 29/01/2015 tarihinde bankaya gönderildiği,

ödeme emrinin tebliğinden sonra zamanaşımı süresinin yeniden işlemeye başladığı 2010 yılından itibaren beş yıllık zamanaşımı süresi içerisinde zamanaşımını durduran yada kesen herhangi bir işleme ilişkin bilgi ve belgenin de davalı idarece dosyaya ibraz edilmediği anlaşılmakta olup, söz konusu haciz işleminin borca ilişkin tahsil zamanaşımı süresi dolduktan sonra tesis edildiği görüldüğünden tahsil zamanaşımına uğrayan ecrimisil alacağının tahsili amacıyla davacının banka hesapları üzerine uygulanan dava konusu haciz işleminde hukuka uyarlık bulunmadığı gerekçesiyle dava konusu işlemin iptaline karar verilmiştir.

TEMYİZ EDENLERİN İDDİALARI

Davalı idare tarafından; dava konusu işlemin hukuka ve usule uygun olduğu, İdare Mahkemesi kararının bozulması gerektiği ileri sürülmektedir.

KARŞI TARAFIN CEVABI

Cevap verilmemiştir.

DANIŞTAY TETKİK HAKİMİ : …

DÜŞÜNCESİ

Temyiz isteminin reddi ile usul ve yasaya uygun olan İdare Mahkemesi kararının onanması gerektiği düşünülmektedir.

TÜRK MİLLETİ ADINA

tahliyeKarar veren Danıştay İkinci Dairesince, Danıştay Onuncu Dairesi tarafından, Danıştay Başkanlık Kurulunun 18/12/2020 günlü, K:2020/62 sayılı kararının "Ortak Hükümler" kısmının 6. fıkrası uyarınca, ayrıca bir gönderme kararı verilmeksizin Dairemize iletilen dosyada, Tetkik Hakiminin açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:

HUKUKİ DEĞERLENDİRME

İdare ve vergi mahkemelerinin nihai kararlarının temyizen bozulması, 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 49. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı halinde mümkündür. Temyizen incelenen karar usul ve hukuka uygun olup, dilekçede ileri sürülen temyiz nedenleri kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.