Danıştay 3. Daire E.2006/2095 K.2007/1360

İstemin Özeti

İnşaat-taahhüt işi yapan davacı kurumun 2002 takvim yılı işlemleri incelenerek bir kısım giderlerini gerçeği yansıtmayan faturalarla belgelendirmesi nedeniyle gayrisafi hasılatın %20'sinin net kazanç olacağı görüşüyle davacı kurum adına re'sen salınan üç kat vergi ziyaı cezalı kurumlar vergisi ve geçici vergiyi; davacının ilgili yılda gider kaydettiği.

Nakliyat Hafriyat ve İnşaat Malzemeleri Sanayi ve Ticaret Limited Şirketi hakkında düzenlenen vergi inceleme raporunda yer alan tespitler, söz konusu firmanın düzenlediği faturaların dolayısıyla davacının kayıtlarının gerçeği yansıtmadığını ortaya koyduğu, Mahkemelerinin inceleme elemanının kabul ettiği hasılattan hareketle matrahın belirlenmesi amacıyla ortalama karlılık oranının İzmir Ticaret Odasından sorulduğu, ara kararına verilen cevapta ortalama karlılık oranının %30 olduğu ve bu orandan ihalelerde yapılan kırım miktarının düşülmesi gerektiğinin bildirildiği,

dosyaya ara kararı cevabı olarak ibraz edilen inşaat sözleşmelerinden davacı kurumun %40 oranından fazla fiyat kırımları yaptığı görüldüğünden davacı kurumun beyanını aşan bir gelir elde etmediğinin anlaşıldığı, öte yandan hasılatın %20'sinin safi kazanç olarak kabulüne ilişkin yöntemin inşaat sektöründe yap-satçılar için uygulanabileceğinden kazanç tespitinde dikkate alınamayacağı gerekçesiyle kaldıran ... Vergi Mahkemesinin … gün ve E:…, K:… sayılı kararının.

Danıştay içtihatlarına göre alınan istihkakların %20'sinin safi kar olarak kabul gerektiği ileri sürülerek bozulması istenmiştir.

Savunmanın Özeti : Savunma verilmemiştir.

Tetkik Hakimi : …

Düşüncesi : Davacı kurumun ilgili yıldaki gerçek maliyetinin tespiti amacıyla yaptırılacak bilirkişi incelemesinin sonucuna göre karar verilmek üzere, mahkeme kararının bozulması gerekeceği düşünülmektedir.

Savcı : …

Düşüncesi : İdare ve vergi mahkemelerince verilen kararların temyizen incelenerek bozulabilmesi için, 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanununun 49'uncu maddesinin birinci fıkrasında belirtilen nedenlerin bulunması gerekmektedir.

Temyiz dilekçesinde öne sürülen hususlar, söz konusu maddede yazılı nedenlerden hiçbirisine uymadığından, istemin reddi ile temyiz edilen Mahkeme kararının onanmasının uygun olacağı düşünülmektedir.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Hüküm veren Danıştay Üçüncü Dairesince işin gereği görüşülüp düşünüldü:

213 sayılı Vergi Usul Kanununun 227'nci maddesinin 1'inci fıkrasında, Kanunda aksine hüküm olmadıkça bu kanuna göre tutulan ve üçüncü şahıslarla olan münasebet ve muamelelere ait olan kayıtların tevsikinin mecburi olduğu, 229'uncu maddede ise faturanın satılan emtia veya yapılan iş karşılığında müşterinin borçlandığı meblağı göstermek üzere emtiayı satan veya işi yapan tüccar tarafından müşteriye verilen ticari belge olduğu kurala bağlanmıştır.

230'uncu maddenin birinci fıkrasına göre de faturanın tarih, sıra ve seri numarası, düzenleyenin ve müşterinin adı, ünvanı, adresi, bağlı olduğu vergi dairesi, hesap numaraları ile malın veya işin nev'i, miktarı, fiyatı ve tutarı, malın teslim tarihi ve irsaliye numarasının bulunması zorunlu kılınmıştır.

Tüm bu bilgileri içermesine rağmen gerçekte bir emtia teslimi veya hizmet ifasına dayanmayan ya da mal satan ve işi yapan dışındaki bir kişi tarafından düzenlenen faturaların, alım satım ya da hizmet ifasının belgesi olarak kabul edilmesine olanak yoktur.

213 sayılı Yasanın 134'üncü maddesinde vergi incelemelerinin amacının ödenmesi gereken vergilerin doğruluğunun araştırılması, tespit edilmesi ve sağlanması olduğu hüküm altına alınmıştır.

İnşaat-taahhüt işi yapan davacı kurumun 2002 yılı işlemlerinin incelenmesi sonucu. Nakliyat hafriyat Sanayi ve Ticaret Limited Şirketi'nin düzenlediği muhtelif inşaat malzemeleri ve hafriyat içerikli toplam tutarı katma değer vergisi hariç 92.383.525.000.-lira olan 19 adet gerçeği yansıtmayan faturayı gider kaydettiği ileri sürülerek gayrisafi hasılatın %20'si kar kabul edilmek suretiyle dava konusu tarhiyat yapılmıştır.

Adı geçen şirket hakkında yapılan tespitler davacı kurum adına düzenlenen faturaların gerçeği yansıtmadığını ortaya koymakta olup bu durum davacı kurumun ilgili yıl kazancının yeniden belirlenmesi gerektiğini göstermektedir.

Danıştay'ın yerleşik içtihatlarıyla, inşaat işleri arasında ayrım yapılmadan ve özellikle de inşaat taahhüt işi yapan mükelleflerin toplam hasılatlarının %20'sinin kar olduğunun belirlenmesi nedeniyle inceleme elemanınca bu verinin esas alınmasında, hukuka aykırılık bulunmamaktadır.

Mahkemenin ara kararına, İzmir Ticaret Odasının gönderdiği cevapta bildirilen karlılık oranından ihalelerdeki fiyat kırımlarının indirilmesi gerektiğinin belirtilmesi üzerine bu defa davacı kurumun gerçekleştirdiği inşaat işlerine ait sözleşmeler getirtilerek fiyat kırımlarına göre davacı kurumun beyanını aşan bir gelir elde etmediği gerekçesiyle bozulması istenen karar verilmiştir.

İhalelerde gerçekleşen fiyat kırımları inşaat-taahhüt işini yaptıracak olan kurumun belirlediği keşif bedeli üzerinden gerçekleştirilmekte olup sonuçta sözleşmeye bağlanan miktar davacı kurumun hasılatını oluşturmaktadır. Yukarıya alınan inşaat taahhüt işlerinde gayrisafi hasılatın %20 sinin kar olacağına ilişkin içtihatlarda da, ihale sonrası sözleşmeye bağlanarak işin bitimi ile kayıtlara geçirilen hasılat esas alınmaktadır.

Kaldı ki, müteahhitlerin fiyat kırımlarını yaparken taahhüt işini zararına sözleşmeye bağlamaları ticari icaplara da uygun düşmediğinden, yazılı gerekçeyle tarhiyatın kaldırılması yolunda verilen kararda hukuka uygunluk görülmemiştir.