Danıştay 3. Daire E.2018/1548 K.2021/5854

Dava konusu istem: Davacı adına, beyannamelerini süresinde vermediğinden bahisle takdir komisyonu kararına dayanılarak 2011 ve 2012 yılları için re'sen salınan gelir vergisi, 2012 yılının Ocak-Mart dönemi için re'sen salınan geçici vergi ve 2012 yılının Şubat dönemi için re'sen salınan katma değer vergisi ile bu vergiler üzerinden tekerrür hükümleri uyarınca artırılarak kesilen bir kat vergi ziyaı cezasının kaldırılması istemine ilişkindir.

İlk Derece Mahkemesi kararının özeti: Davacının beyannamelerini süresinde vermemesi nedeniyle re'sen tarh nedeni bulunduğu ancak takdir komisyonunca davacının defter ve belgelerinin istenmediği, sektör araştırması gerçekleştirilmediği ve karlılık oranı tespit edilmediği, bu haliyle takdir edilen matrahın eksik incelemeye dayandığı anlaşıldığından yapılan tarhiyatın hukuka aykırı olduğu gerekçesiyle dava konusu cezalı vergiler kaldırılmıştır.

Bölge İdare Mahkemesi kararının özeti: İstinaf başvurusunun, usul ve hukuka uygun olduğu sonucuna varılan Vergi Mahkemesi kararının kaldırılmasını sağlayacak nitelikte görülmediği gerekçesiyle 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 45. maddesinin 3. fıkrası uyarınca reddine karar verilmiştir.

TEMYİZ EDENİN İDDİALARI

Davacının beyannamelerini süresinde vermediği, bu nedenle dönem matrahlarının re'sen takdir edilmesi gerektiği, takdir komisyonunca mükellefin tarh dosyasının tetkik dilerek dava konusu tarhiyatın yapıldığı ve davacının mükellefiyetle ilgili ödevleri yerine getirmemesi nedeniyle vergi ziyaına neden olduğundan 213 sayılı Vergi Usul Kanunu'nun 341. maddesi gereği vergi ziyaı cezası kesildiği ileri sürülerek kararın bozulması istenilmektedir.

KARŞI TARAFIN SAVUNMASI

Savunma verilmemiştir.

DANIŞTAY TETKİK HÂKİMİ …'IN DÜŞÜNCESİ : Temyiz isteminin reddi gerektiği düşünülmektedir.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Karar veren Danıştay Üçüncü Dairesince, Tetkik Hâkiminin açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:

HUKUKİ DEĞERLENDİRME

Bölge idare mahkemelerinin nihai kararlarının temyizen bozulması, 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 49. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür. Temyizen incelenen karar usul ve hukuka uygun olup, dilekçede ileri sürülen temyiz nedenleri kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.