Danıştay 3. Daire E.2018/2160 K.2021/4754

Dava konusu istem: Davacı adına, bir kısım satışlarını kayıt ve beyan dışı bıraktığı ve sahte fatura düzenlemek suretiyle komisyon geliri elde ettiği yolundaki saptamaları içeren vergi tekniği raporunun done alındığı takdir komisyonu kararına dayanılarak 2010 yılı için re'sen salınan üç kat vergi ziyaı cezalı gelir vergisinin kaldırılması istemine ilişkindir.

İlk Derece Mahkemesi kararının özeti: Davacının, 2010 yılı hesap ve işlemleriyle ilgili olarak 213 sayılı Vergi Usul Kanunu'nun 30. maddesinin 6. bendine istinaden takdir komisyonuna sevkinin yapıldığı, söz konusu hükümde re'sen tarh nedeni olarak belirtilen "tutulması zorunlu olan defterlerin veya verilen beyannamelerin gerçek durumu yansıtmadığına dair delil bulunması" halinin takdire sevk tarihinde var olduğu idarece ortaya konulamadığından, usulüne uygun olmayan takdire sevkin zaman aşımını durdurmayacağı ve tarh zaman aşımının dolduğu 31/12/2015 tarihinden sonra davacıya tebliğ edilen ihbarnameyle duyurulan vergi ve cezada hukuka uyarlık bulunmadığı gerekçesiyle cezalı vergi kaldırılmıştır.

Bölge İdare Mahkemesi kararının özeti: İstinaf başvurusunun, usul ve hukuka uygun olduğu sonucuna varılan Vergi Mahkemesi kararının kaldırılmasını sağlayacak nitelikte görülmediği gerekçesiyle 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 45. maddesinin 3. fıkrası uyarınca reddine karar verilmiştir.

TEMYİZ EDENİN İDDİALARI

Davacının satış yaptığı ve hakkında sahte belge düzenlemekten vergi tekniği raporu bulunan mükelleflere davacı tarafından düzenlenen faturaların sahte olduğu, kazancının bir kısmını kayıt dışı bıraktığının tespit edildiği ileri sürülerek kararın bozulması istenilmektedir.

KARŞI TARAFIN SAVUNMASI

Savunma verilmemiştir. DANIŞTAY TETKİK HÂKİMİ …'UN DÜŞÜNCESİ : Temyiz isteminin reddi gerektiği düşünülmektedir.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Karar veren Danıştay Üçüncü Dairesince, Tetkik Hâkiminin açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:

HUKUKİ DEĞERLENDİRME

Bölge idare mahkemelerinin nihai kararlarının temyizen bozulması, 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 49. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür. Temyizen incelenen karar usul ve hukuka uygun olup, dilekçede ileri sürülen temyiz nedenleri kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.