Danıştay 3. Daire E.2018/2805 K.2022/572

Dava konusu istem: Davacının, sahibi olduğu mesken niteliğindeki taşınmazına uygulanan haczin kaldırılması istemine ilişkindir.

İlk Derece Mahkemesi kararının özeti: 6183 sayılı Amme Alacaklarının Tahsil Usulü Hakkında Kanun'un 70. maddesinin 11. bendinde, borçlunun haline münasip evinin ancak evin değeri kamu alacağından fazla ise bedelinden haline münasip bir yer alınabilecek miktarının borçluya bırakılması kaydıyla haczedilebileceğinin hükme bağlandığı, Mahkemelerince verilen ara kararı üzerine davalı idarece dosyaya sunulan bilgi ve belgelerden, davalı idare tarafından hacze konu taşınmazın davacının haline münasip evi olduğunun ve başka bir gayrimenkulü bulunmadığının tespit edildiği, ancak söz konusu gayrimenkulün değerine ilişkin herhangi bir saptama yapılmadığı anlaşıldığından, uygulanan hacizde hukuka uygunluk bulunmadığı gerekçesiyle dava konusu haciz kaldırılmıştır.

Bölge İdare Mahkemesi kararının özeti: İstinaf başvurusunun, usul ve hukuka uygun olduğu sonucuna varılan Vergi Mahkemesi kararının kaldırılmasını sağlayacak nitelikte görülmediği gerekçesiyle 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 45. maddesinin 3. fıkrası uyarınca reddine karar verilmiştir.

TEMYİZ EDENİN İDDİALARI

Vergi Mahkemesince bilirkişiye başvurularak davaya konu gayrimenkulün değerinin tespit ettirildikten sonra karar verilmesi gerektiği, taşınmazın değer tespitinin ancak satışa çıkartılması halinde yapılabileceği, borçlunun tek evinin olması ve bu evde ikamet etmesi hallerinin taşınmazın haczini engellemeyeceği ileri sürülerek kararın bozulması istenilmektedir.

KARŞI TARAFIN SAVUNMASI

Savunma verilmemiştir.

DANIŞTAY TETKİK HÂKİMİ ...'IN DÜŞÜNCESİ

Temyiz isteminin reddi ile usul ve yasaya uygun olan Vergi Dava Dairesi kararının onanması gerektiği düşünülmektedir.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Karar veren Danıştay Üçüncü Dairesince, Tetkik Hâkiminin açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:

HUKUKİ DEĞERLENDİRME

Bölge idare mahkemelerinin nihai kararlarının temyizen bozulması, 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 49. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür. Temyizen incelenen karar usul ve hukuka uygun olup, dilekçede ileri sürülen temyiz nedenleri kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.