Danıştay 3. Daire E.2018/3939 K.2022/713

Dava konusu istem: Davacı adına, komisyon karşılığı sahte fatura düzenlemek suretiyle elde ettiği gelirini kayıt ve beyan dışı bıraktığı yolundaki saptamaları içeren vergi tekniği raporunu done alan takdir komisyonu kararı uyarınca 2011 yılı için re'sen salınan üç kat vergi ziyaı cezalı kurumlar vergisi ile aynı yılın tüm dönemleri için re'sen salınan üç kat vergi ziyaı cezalı geçici verginin kaldırılması istemine ilişkindir.

İlk Derece Mahkemesi kararının özeti: Davacı şirket hakkında düzenlenen defter ve belge isteme yazısının, 10/12/2015 tarihinde yetkilisinin ikametgah adresinde muhtara bırakılmak ve tutanağın bir nüshası kapıya yapıştırılmak suretiyle tebliğ edildiği olayda, 213 sayılı Vergi Usul Kanunu'nun 94. maddesi uyarınca, tüzel kişilere yapılacak tebliğin, iş yeri adresinde bunların başkan, müdür veya kanuni temsilcilerine yapılması gerektiği halde bu husus gözardı edilerek usulsüz gerçekleştirilen tebligat nedeniyle defter ve belgelerin incelemeye ibraz edilmediğinden bahsedilemeyeceğinden yapılan tarhiyatta hukuka uyarlık görülmediği gerekçesiyle dava konusu cezalı vergi kaldırılmıştır.

Bölge İdare Mahkemesi kararının özeti: İstinaf başvurusunun, usul ve hukuka uygun olduğu sonucuna varılan Vergi Mahkemesi kararının kaldırılmasını sağlayacak nitelikte görülmediği gerekçesiyle 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 45. maddesinin 3. fıkrası uyarınca reddine karar verilmiştir.

TEMYİZ EDENİN İDDİALARI

Mükellefin düzenlediği faturaların bir kısmının sahte olduğunun somut tespitlerle ortaya konulduğu ileri sürülerek kararın bozulması istenilmektedir.

KARŞI TARAFIN SAVUNMASI

Usulüne uygun bir şekilde defter ve belgeleri istenmeden tarh dosyası üzerinden yapılan tarhiyatta hukuka uyarlık olmadığı belirtilerek istemin reddi gerektiği savunulmaktadır.

DANIŞTAY TETKİK HÂKİMİ ...'UN DÜŞÜNCESİ

Temyiz isteminin reddi ile usul ve yasaya uygun olan Bölge İdare Mahkemesi kararının onanması gerektiği düşünülmektedir.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Temyiz istemine konu edilen Vergi Dava Dairesi kararındaki dava konusu dönem 2011 olarak düzeltildikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü:

HUKUKİ DEĞERLENDİRME

Bölge idare mahkemelerinin nihai kararlarının temyizen bozulması, 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 49. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür. Temyizen incelenen karar usul ve hukuka uygun olup, dilekçede ileri sürülen temyiz nedenleri kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.