Danıştay 3. Daire E.2018/4206 K.2021/5322

Dava konusu istem: Davacı adına, bir kısım alımlarını sahte faturalarla belgelendirdiği yolundaki saptamaları içeren vergi tekniği raporunu done alan takdir komisyonu kararına dayanılarak 2010 yılının Ocak ila Mayıs, Temmuz ila Aralık dönemleri için re'sen salınan üç kat vergi ziyaı cezalı katma değer vergisinin kaldırılması istemine ilişkindir.

İlk Derece Mahkemesi kararının özeti: Davalı idarece davacının defter ve beyannamelerinin gerçek durumu yansıtmadığı hususunun 09/03/2016 tarihli vergi tekniği raporu ile tespit edildiği, takdire sevk edildiği 13/11/2015 tarihinde re'sen tarh nedeninin bulunmadığı, zamanaşımının dolmasına çok kısa bir zaman kala vergi incelemesinin yetişmeyecek olması nedeniyle zamanaşımı süresini durdurmak amacı ile takdire sevk işlemi zamanaşımı süresini durdurmayacağından, zaman aşımı süresi geçirildikten sonra yapılan tarhiyatta hukuka uygunluk bulunmadığı gerekçesiyle dava konusu cezalı vergi kaldırılmıştır.

Bölge Mahkemesi kararının özeti: İstinaf başvurusunun, usul ve hukuka uygun olduğu sonucuna varılan Vergi Mahkemesi kararının kaldırılmasını sağlayacak nitelikte görülmediği gerekçesiyle 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 45. maddesinin 3. fıkrası uyarınca reddine karar verilmiştir.

TEMYİZ EDENİN İDDİALARI

Zamanaşımı süresi dolmadan matrah takdiri için davacının 13/11/2015 tarihinde takdire sevk edildiği, takdir komisyonu kararının vergi dairesine tevdiinden sonra zamanaşımı için kanunda öngörülen süre dolmadan tarhiyatın yapılarak tebliğ edildiği ileri sürülerek kararın bozulması istenilmektedir.

KARŞI TARAFIN SAVUNMASI

Savunma verilmemiştir.

DANIŞTAY TETKİK HÂKİMİ …'IN DÜŞÜNCESİ :Temyiz isteminin reddi gerektiği düşünülmektedir.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Karar veren Danıştay Üçüncü Dairesince, Tetkik Hâkiminin açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:

HUKUKİ DEĞERLENDİRME

Bölge idare mahkemelerinin nihai kararlarının temyizen bozulması, 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 49. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür. Temyizen incelenen karar usul ve hukuka uygun olup, dilekçede ileri sürülen temyiz nedenleri kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.