Danıştay 3. Daire E.2019/1679 K.2021/1699

Dava konusu istem: Davacının 06/07/2012 tarihinde imzalamış olduğu protokol neticesinde işçi olarak çalıştığı firmadan ayrılması üzerine tarafına yapılan ek ödemeden tevkif edilen Temmuz 2012 dönemine ait gelir (stopaj) vergisinin kaldırılması ve kesilen tutarın iadesine hükmedilmesi istemine ilişkindir.

İlk Derece Mahkemesi kararının özeti: Davacının iş akdinin 06/07/2012 tarihinde imzalanan ikale sözleşmesiyle sona erdirildiği, fesih tarihi itibariyle hak kazanmış olduğu ücret ve eklerine ilişkin işçilik haklarının 11/07/2012 tarihinde banka hesabına havale suretiyle ödeneceğinin kararlaştırıldığı, ödeme belgesinde verginin dönemi Temmuz 2012 olarak gösterildiği halde davanın, otuz günlük yasal süre geçirildikten sonra 28/12/2017 tarihinde açıldığı gerekçesiyle dava süreaşımı yönünden reddedilmiştir.

Bölge İdare Mahkemesi kararının özeti: İstinaf başvurusunun, usul ve hukuka uygun olduğu sonucuna varılan Vergi Mahkemesi kararının kaldırılmasını sağlayacak nitelikte görülmediği gerekçesiyle 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 45. maddesinin 3. fıkrası uyarınca reddine karar verilmiştir.

TEMYİZ EDENİN İDDİALARI

2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 15/1-e maddesi uyarınca dosyanın Vergi Dairesine tevdii gerektiği sonucuna varılarak istinaf başvurusunun kabulü ile istinafa konu kararın kaldırılması gerekirken başvuru talebinin reddedilmesinin hukuka aykırı olduğu, ek ödeme adı altında tazminat ödemesi olarak yapılan tutar gelir vergisine tabi olmadığından vergi kesintisi tutarın iadesi gerektiği, kesintinin 06/07/2012 tarihli sözleşmede belirtildiği gibi 11/07/2012 tarihinde yapıldığı 213 sayılı Vergi Usul Kanunu'nun 114.maddesindeki zamanaşımı hükmü uyarınca iade talebinin henüz zamanaşımına uğramadığı ileri sürülerek kararın bozulması istenilmektedir.

KARŞI TARAFIN SAVUNMASI

Savunma verilmemiştir. DANIŞTAY TETKİK HÂKİMİ …'İN DÜŞÜNCESİ: Temyiz isteminin reddi ile usul ve yasaya uygun olan kararının onanması gerektiği düşünülmektedir.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Karar veren Danıştay Üçüncü Dairesince, Tetkik Hâkiminin açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:

HUKUKİ DEĞERLENDİRME

Bölge İdare mahkemelerinin nihai kararlarının temyizen bozulması, 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 49. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür. Temyizen incelenen karar usul ve hukuka uygun olup, dilekçede ileri sürülen temyiz nedenleri kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.