Danıştay 3. Daire E.2019/2944 K.2022/3383

Dava konusu istem: Davacı adına, hasılatının bir kısmını kayıt ve beyan dışı bıraktığı yolunda saptamalar içeren vergi tekniği raporunun dayanak alındığı takdir komisyonu kararı uyarınca 2011 yılının Ekim-Aralık dönemi için re'sen salınan bir kat vergi ziyaı cezalı geçici verginin kaldırılması istemine ilişkindir.

İlk Derece Mahkemesi kararının özeti: Davacının 2011 yılında banka hesaplarındaki para hareketleri incelenerek düzenlenen vergi tekniği raporu ile mükellefin para hareketlerine aracılık ettiği ancak bu faaliyeti karşılıgında ne kadar kazanç sağladığı bilinemediğinden elde edilen gelirin tespiti amacıyla sevk edildiği takdir komisyonunca bu konuda herhangi bir saptama yapılmaksızın banka hesabında gözüken tüm para aktarımın matrah olarak kabulü suretiyle takdir edilen matrah üzerinden yapılan tarhiyatta hukuka uyarlık bulunmadığı gerekçesiyle dava konusu cezalı vergi kaldırılmıştır.

Bölge İdare Mahkemesi kararının özeti: İstinaf başvurusunun, usul ve hukuka uygun olduğu sonucuna varılan Vergi Mahkemesi kararının kaldırılmasını sağlayacak nitelikte görülmediği gerekçesiyle 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 45. maddesinin 3. fıkrası uyarınca reddine karar verilmiştir.

TEMYİZ EDENİN İDDİALARI

Davacının banka hesaplarında 2011 yılındaki para hareketlerinin incelenmesinin istenilmesi üzerine vergi müfettişince düzenlenen vergi tekniği raporu ile mükellefin para hareketlerine aracılık ettiği ancak bu aracılık karşılığında ne kadar para elde edildiği bilinemediğinden söz konusu para hareketleri dikkate alınarak takdir komisyonunca tespit edilen matrah üzerinden yapılan tarhiyatın hukuka uygun olduğu ileri sürülerek kararın bozulması istenilmektedir.

KARŞI TARAFIN SAVUNMASI

Savunma verilmemiştir.

DANIŞTAY TETKİK HÂKİMİ …'UN DÜŞÜNCESİ : Temyiz isteminin reddi ile usul ve yasaya uygun olan Bölge İdare Mahkemesi kararının onanması gerektiği düşünülmektedir.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Karar veren Danıştay Üçüncü Dairesince, Tetkik Hâkiminin açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:

HUKUKİ DEĞERLENDİRME

Bölge idare mahkemelerinin nihai kararlarının temyizen bozulması, 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 49. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür. Temyizen incelenen karar usul ve hukuka uygun olup, dilekçede ileri sürülen temyiz nedenleri kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.