Danıştay 3. Daire E.2019/3141 K.2020/5342

Dava konusu istem: Davacı adına bir kısım hasılatını kayıt ve beyan dışı bıraktığı yönünde tespitler içeren vergi inceleme raporuna dayanılarak 2010 yılının Nisan-Haziran, Temmuz-Eylül dönemleri için aranmayan geçici vergi üzerinden kesilen bir kat vergi ziyaı cezasının kaldırılması istemine ilişkindir.

İlk Derece Mahkemesi kararının özeti Dava konusu vergi ziyaı cezasının üzerinden hesaplandığı geçici verginin matrahı yönünden bağlı bulunduğu kurumlar vergisi tarhiyatına karşı açılan davanın Mahkemelerinin … tarih ve E:…, K:… sayılı kararıyla reddedildiği, vergi inceleme raporunda 2010 yılının Nisan-Haziran dönemi için 12.909,53-TL vergi ziyaı cezası kesilmesi önerilmesine karşın dava konusu ihbarname içeriğinde 1.324.499,00-TL vergi ziyaı cezasının yer aldığı,

davalı idare tarafından mahkemeye verilen cevap yazı ve eklerinden 2010 yılının Temmuz-Eylül dönemi için kesilen 13.244,89-TL vergi ziyaı cezasının 13.193,43-TL olarak düzeltildiğinin anlaşıldığı gerekçesiyle 2010 yılının Nisan-Haziran dönemi için kesilen 12.909,53-TL vergi ziyaı cezası ile Temmuz-Eylül dönemi için kesilen 13.193,43-TL vergi ziyaı cezası yönünden dava reddedilmiş, Nisan-Haziran dönemi için kesilen vergi ziyaı cezasının fazlaya ilişkin kısmı kaldırılmış, Temmuz-Haziran dönemine ilişkin kesilen vergi ziyaı cezasının fazlaya ilişkin kısmı yönünden ise karar verilmesine yer olmadığına hükmedilmiştir.

TEMYİZ EDENİN İDDİALARI

Davacının bir kısım hasılatını kayıtdışı bıraktığının hakkında düzenlenen vergi tekniği raporuyla somut olarak ortaya konulduğu ileri sürülerek kararın aleyhe olan hüküm fıkrasının bozulması istenilmektedir.

KARŞI TARAFIN SAVUNMASI

Savunma verilmemiştir.

DANIŞTAY TETKİK HÂKİMİ …'NUN DÜŞÜNCESİ : Temyiz isteminin reddi ile temyize konu hüküm fıkrasının onanması gerektiği düşünülmektedir.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Karar veren Danıştay Üçüncü Dairesince, Tetkik Hâkiminin açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:

HUKUKİ DEĞERLENDİRME

İdare ve vergi mahkemelerinin nihai kararlarının temyizen bozulması, 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 49. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür. Temyizen incelenen hüküm fıkrası usul ve hukuka uygun olup, dilekçede ileri sürülen temyiz nedenleri sözü edilen hüküm fıkrasının bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.