Danıştay 3. Daire E.2019/3953 K.2022/1259

Dava konusu istem: Davacının, kurumlar vergisi beyannamesini vermediği ve katma değer vergisi matrahı sıfır olduğu halde kendisinden mal ve/veya hizmet alımı yapıldığını bildiren mükellefler bulunduğu tespitlerini içeren vergi tekniği raporunu done alan takdir komisyonu kararı uyarınca adına 2014 yılı için re'sen salınan bir kat vergi ziyaı cezalı kurumlar vergisi ile aynı yılın Ocak - Mart dönemi için re'sen salınan bir kat vergi ziyaı cezalı geçici verginin kaldırılması istemine ilişkindir.

İlk Derece Mahkemesi kararının özeti: Davacı şirketten 55.285,00-TL, 233.410,00-TL, 35.100,00-TL, 22.205,00-TL olmak üzere dört ayrı mükellefin alım bildirdiği, 233.410,00-TL tutarında alım bildiren mükellef nezdinde karşıt tespit yapıldığı, diğer mükellefler nezdinde herhangi bir saptamada bulunulmadığı, takdir komisyonunca davacının bilgisine başvurulmadığı gibi maliyet hesabının da yapılmadığı, Ba formlarından tespit edilen tutarların olduğu gibi matrah kabul edilerek matrah takdir edildiği anlaşıldığından, eksik incelemeye dayalı yapılan tarhiyatta hukuka uygunluk bulunmadığı gerekçesiyle cezalı vergi ve cezalar kaldırılmıştır.

Bölge İdare Mahkemesi kararının özeti: İstinaf başvurusunun, usul ve hukuka uygun olduğu sonucuna varılan Vergi Mahkemesi kararının kaldırılmasını sağlayacak nitelikte görülmediği gerekçesiyle 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 45. maddesinin 3. fıkrası uyarınca reddine karar verilmiştir.

TEMYİZ EDENİN İDDİALARI

Davacı şirket hakkında düzenlenen vergi tekniği raporuna istinaden takdir komisyonu kararı uyarınca yapılan tarhiyatta hukuka aykırılık bulunmadığı ileri sürülerek kararın bozulması istenilmektedir.

KARŞI TARAFIN SAVUNMASI

Savunma verilmemiştir.

DANIŞTAY TETKİK HÂKİMİ …'ÜN DÜŞÜNCESİ: Temyiz isteminin reddi ile usul ve yasaya uygun olan kararın onanması gerektiği düşünülmektedir.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Karar veren Danıştay Üçüncü Dairesince, Tetkik Hâkiminin açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:

HUKUKİ DEĞERLENDİRME

Bölge İdare mahkemelerinin nihai kararlarının temyizen bozulması, 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 49. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür. Temyizen incelenen karar usul ve hukuka uygun olup, dilekçede ileri sürülen temyiz nedenleri kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.