Danıştay 3. Daire E.2019/6583 K.2020/4991

Dava konusu istem: Davacı şirket adına, 2013 yılı hesaplarının incelenmesi sonucu düzenlenen vergi inceleme raporu uyarınca yapılan katma değer vergisi tarhiyatının güvence altına alınması amacıyla 6183 sayılı Amme Alacaklarının Tahsil Usulü Hakkında Kanun'un 17. maddesinin 1. fıkrası uyarınca tesis edilen ihtiyati tahakkuk ve aynı Kanun'un 13. maddesinin 1-3. fıkrası gereğince tesis edilen ve ihtiyati haciz işlemlerinin iptali istemine ilişkindir.

İlk Derece Mahkemesi kararının özeti: Davacı hakkında tanzim olunan vergi inceleme raporu ile Türkiye Ticaret Sicili Gazetelerinin incelenmesinden; davacının madeni yağ üretim ve pazarlama faaliyeti işi ile iştigal ettiği, 03/06/2010 tarihinde …" adresinde kurulduğu, 24/01/2012 tarihinde şirket merkezinin "… …" adresine taşındığı, 15/02/2012 tarihinde "…" adresinin Eskişehir şubesi olarak tescil edildiği, 24/07/2013 tarihinde şirket merkezinin İstanbul'dan "…" adresine alındığı, 22/05/2014 tarihinde "…" adresine taşındığı, 17/10/2014 tarihli defter ve belge isteme yazısının şirketin yeni adresi olarak ilan edilen "…" adresine gönderildiği,

ancak posta dağıtıcısı ve muhtar imzası ile "köyde böyle bir şirket yoktur" şerhiyle iade edildiği, "…" adresinde. Malmüdürlüğü tarafından 07/11/2014 tarihinde yapılan yoklamada şirketin büro olarak gösterdiği adresin boş olduğu, hiç bir şey bulunmadığı, mülk sahibinin kira kontratı yapmadığı, kira almadığı, adreste kimsenin bulunmadığı, firmanın sadece adres tescili yaptırdığı, mükellefiyeti açıldıktan sonra belirtilen adresi terk ettiğinin tespit edildiği,

23/12/2014 tarihli 8721 sayılı Türkiye Ticaret Sicili Gazetesinde yayımlanan ilana göre şirket merkez adresinin yeniden "…" adresi olarak 17/12/2014 tarihinde tescil edildiği olayda, davacı şirketin adresinin 2010 ve 2014 yılları arasında sürekli değiştiği, Türkiye Ticaret Sicili Gazetesinde ilan olunan "… …" adresine gönderilen defter belge isteme yazısının köyde böyle bir şirket olmadığından bahisle tebliğ edilemediği, anılan adreste Malmüdürlüğünce yapılan yoklamada adresin boş olduğu ve hiç kullanılmadığının saptandığı,

şirket yetkisinin mernis adresinde yapılan tebligata rağmen defter ve belgelerin incelemeye ibraz edilmediği hususları dikkate alındığında, 6183 sayılı Kanun'un 13. maddesinin 3. fıkrasında yer alan şartların gerçeklediğinin kabulü gerektiğinden ihtiyati haciz işleminde hukuka aykırılık bulunmadığı gibi aynı Kanun'un 17. maddesine göre, borçlunun mallarını kaçırması ve hileli yollara sapması ihtimali mevcut ise ihtiyati tahakkuk kararı alınabileceğinden, ihtiyati tahakkuk işleminin de hukuka uygun olduğu gerekçesiyle dava reddedilmiştir.

TEMYİZ EDENİN İDDİALARI

Defter ve belgelerin ibrazından kaçınma suçlamasıyla … Asliye Ceza Mahkemesinin … tarih E:…, K:… sayılı kararı ile firmalarının kanuni temsilcisi sanık …'nun defter ve belgelerin istendiğinden haberdar olmadığı sonucuna varılarak atılı suçun yasal dayanaklarının oluşmadığına kanaat getirildiği gerekçesiyle beraatine karar verildiği, şirketlerinin fabrika adresi olan ve esas faaliyetini yürüttüğü aynı zamanda ticaret sicilinde şube adresi olarak kayıtlı "…" adresine hiç tebligat çıkarılmadığı, 6183 sayılı Yasa'nın 13/3 maddesinin olaya uygulama imkanı bulunmadığı ileri sürülerek kararın bozulması istenilmektedir.

KARŞI TARAFIN SAVUNMASI

Savunma verilmemiştir. DANIŞTAY TETKİK HÂKİMİ …'NİN DÜŞÜNCESİ: Temyiz isteminin reddi ile usul ve yasaya uygun olan Mahkeme kararının onanması gerektiği düşünülmektedir.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Karar veren Danıştay Üçüncü Dairesince, Tetkik Hâkiminin açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler incelendikten sonra, 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 17. maddesinin 2. fıkrası uyarınca davacının duruşma istemi yerinde görülmeyerek işin gereği görüşüldü:

HUKUKİ DEĞERLENDİRME

İdare ve vergi mahkemelerinin nihai kararlarının temyizen bozulması, 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 49. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür. Temyizen incelenen karar usul ve hukuka uygun olup, dilekçede ileri sürülen temyiz nedenleri kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.