Danıştay 3. Daire E.2019/6651 K.2022/3059

Dava konusu istem: Davacı adına, taşınmaz satışlarından elde ettiği ticari kazancını beyan etmemesi nedeniyle sevk edildiğ takdir komisyonunca takdir edilen matrah üzerinden adına, 2012 yılı için re'sen salınan gelir vergisi ile tekerrür hükümleri uyarınca %50 oranında artırılarak kesilen bir kat vergi ziyaı cezasının kaldırılması istemine ilişkindir.

İlk Derece Mahkemesi kararının özeti: Davacının, 2007, 2008, 2010 yılları içerisinde iktisap ettiği yedi adet taşınmazı 2012 yılı içerisinde sattığının tespiti üzerine, bu satışların ticari amaçla yapıldığı değerlendirilerek takdir komisyonu kararına istinaden dava konusu tarhiyatın yapıldığı, davacının alım satım işlemlerinin sayısal olarak çokluk gösterdiği kabul edilmekle birlikte alışların 2007, 2008, 2010 yıllarında yapılmasına karşın satışların tamamının 2012 yılında yapılması, hatta üç adet taşınmazın aynı gün satılması, diğer satışların tarihlerinin de birbirine yakın olması,

alış ve satış arasındaki bu yıl farkının davacının satışların nakit ihtiyacının karşılanması için yapıldığı iddiasını doğrular nitelikte olduğunu göstermesi ve böyle bir durumun hayatın olağan akışına göre normal ve kabul edilebilir nitelikte bulunması karşısında gayrimenkul satışlarının ticari organizasyon içerisinde süreklilik arz eden satışlar olmadığı sonucuna varıldığı gerekçesiyle tarhiyat kaldırılmıştır.

Bölge İdare Mahkemesi kararının özeti: İstinaf başvurusunun, usul ve hukuka uygun olduğu sonucuna varılan Vergi Mahkemesi kararının kaldırılmasını sağlayacak nitelikte görülmediği gerekçesiyle 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 45. maddesinin 3. fıkrası uyarınca reddine karar verilmiştir.

TEMYİZ EDENİN İDDİALARI

Davacının faaliyetinin devamlılık gösterdiği ve ticari kazanç sağladığının saptandığı, kesinleşmiş vergi ziyaı cezaları bulunduğundan tekerrür uygulandığı, salınan cezalı vergilerin hukuka uygun olduğu ileri sürülerek kararın bozulması istenilmektedir.

KARŞI TARAFIN SAVUNMASI

Satışların ticari organizasyon dahilinde yapılmadığı, kredi borçlarını ödemek amacıyla yapıldığı belirtilerek istemin reddi gerektiği savunulmuştur. DANIŞTAY TETKİK HÂKİMİ …'NİN DÜŞÜNCESİ : Temyiz isteminin reddi ile usul ve yasaya uygun olan Bölge İdare Mahkemesi kararının onanması gerektiği düşünülmektedir.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Karar veren Danıştay Üçüncü Dairesince, Tetkik Hâkiminin açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:

HUKUKİ DEĞERLENDİRME

Bölge idare mahkemelerinin nihai kararlarının temyizen bozulması, 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 49. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür. Temyizen incelenen karar usul ve hukuka uygun olup, dilekçede ileri sürülen temyiz nedenleri kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.