Danıştay 3. Daire E.2019/6732 K.2022/5053

Dava konusu istem: Davacının 2014 yılında aldığı emprime kumaşları konfeksiyon imalatı varmış izlenimi oluşturarak kayıt dışı olarak piyasaya sattığı, bu durumu gizlemek için sahte fatura kullandığı ve düzenlediği, imali ve teslimi mümkün olmayan konfeksiyon ürünlerini ihraç edilmiş gibi göstererek katma değer vergisi iadesi aldığı yolundaki tespitleri içeren vergi inceleme raporuna dayanılarak haksız iade edilen verginin geri alınması amacıyla 2014 yılının Ocak dönemi için re'sen salınan üç kat vergi ziyaı cezalı katma değer vergisinin kaldırılması istemine ilişkindir.

İlk Derece Mahkemesi kararının özeti: Davacı hakkındaki vergi tekniği raporundaki tespitlerden, gerçekleştirildiği iddia edilen ihracat işlemlerinin gerçeği yansıtmadığı gibi yüklenilen ancak indirim yoluyla giderilemeyen katma değer vergisinin dolayısıyla ihracata konu edilen alışların da gerçek olmadığı sonucuna varıldığından haksız ve yersiz yapılan iadelerin geri alınması amacıyla salınan cezalı verginin hukuka uygun olduğu gerekçesiyle dava reddedilmiştir.

Bölge İdare Mahkemesi kararının özeti: İstinaf başvurusunun, usul ve hukuka uygun olduğu sonucuna varılan Vergi Mahkemesi kararının kaldırılmasını sağlayacak nitelikte görülmediği gerekçesiyle 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 45. maddesinin 3. fıkrası uyarınca reddine karar verilmiştir.

TEMYİZ EDENİN İDDİALARI

Tekstil sektöründe nakit sıkıntısı olduğundan alacakların 1-2 yıl gibi sürelerde tahsil edilebildiği, kayıt dışı satışa ilişkin somut tespit bulunmadığı, vergisel ödevlerin yerine getirildiği, usulüne uygun bir yoklama bulunmadığı, alışlarının büyük bir kısmının gerçek kabul edildiği ileri sürülerek kararın bozulması istenilmektedir.

KARŞI TARAFIN SAVUNMASI

Savunma verilmemiştir.

DANIŞTAY TETKİK HÂKİMİ …'İN DÜŞÜNCESİ : Temyiz isteminin reddi ile kararın onanması gerektiği düşünülmektedir.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Karar veren Danıştay Üçüncü Dairesince, Tetkik Hâkiminin açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:

HUKUKİ DEĞERLENDİRME

Bölge idare mahkemelerinin nihai kararlarının temyizen bozulması, 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 49. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür. Temyizen incelenen karar usul ve hukuka uygun olup, dilekçede ileri sürülen temyiz nedenleri kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.