Danıştay 3. Daire E.2020/2237 K.2022/4440

Dava konusu istem: Davacı adına, asıl borçlu … Mobilya Dekorasyon İnşaat Taahhüt Gıda Taşımacılık Tekstil Pazarlama İthalat İhracat Sanayi ve Ticaret Limited Şirketi'nden alınamayan 2009 yılına ait muhtelif kamu alacağının tahsili amacıyla kanuni temsilci sıfatıyla düzenlenen … tarih ve … ile … takip numaralı ödeme emirlerinin iptali istemine ilişkindir.

İlk Derece Mahkemesi kararının özeti: Dava konusu ödeme emirleri içeriği kamu alacağının, asıl borçlu şirketin 13/02/2009 tarihinden sonra POS cihazı kullanmak suretiyle yasa dışı ikrazatçılık faaliyetinden elde ettiği gelire ilişkin olduğu, davacının aynı tarihli ortaklar kurulu kararı ile kanuni temsilcilik görevinin sona erdiği görüldüğünden söz konusu kamu alacağından sorumlu tutulamayacağı gerekçesiyle ödeme emirleri iptal edilmiştir.

Bölge İdare Mahkemesi kararının özeti: İstinaf başvurusunun, usul ve hukuka uygun olduğu sonucuna varılan Vergi Mahkemesi kararının kaldırılmasını sağlayacak nitelikte görülmediği gerekçesiyle 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 45. maddesinin 3. fıkrası uyarınca reddine karar verilmiştir.

TEMYİZ EDENİN İDDİALARI

Ödeme emirleri içeriği kamu alacağının asıl borçlu şirketten tahsili amacıyla ödeme emri düzenlenerek bu şirkete tebliğ edildiği, yapılan mal varlığı araştırmasında kamu alacağını karşılayacak mal varlığının bulunmadığının anlaşıldığı ve asıl borçlu şirketin kanuni temsilcisi olan davacının kamu alacağının ödenmesinde sorumluluğunun bulunduğu ileri sürülerek kararın bozulması istenilmiştir.

KARŞI TARAFIN SAVUNMASI

Savunma verilmemiştir.

DANIŞTAY TETKİK HÂKİMİ …'IN DÜŞÜNCESİ : Temyiz isteminin reddi ile usul ve yasaya uygun olan Bölge İdare Mahkemesi kararının onanması gerektiği düşünülmektedir.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Karar veren Danıştay Üçüncü Dairesince, Tetkik Hâkiminin açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:

HUKUKİ DEĞERLENDİRME

Bölge idare mahkemelerinin nihai kararlarının temyizen bozulması, 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 49. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür. Temyizen incelenen karar usul ve hukuka uygun olup, dilekçede ileri sürülen temyiz nedenleri kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.