Danıştay 3. Daire E.2020/750 K.2022/1184

Dava konusu istem: Davacının borç sorgu listesinden öğrendiği 2006 yılının Aralık dönemi için adına tahakkuk ettirilen katma değer vergisi, vergi ziyaı cezası ve gecikme faizinin kaldırılması istemine ilişkindir.

İlk Derece Mahkemesi kararının özeti: Uyuşmazlığa konu cezalı vergiye ilişkin ihbarnamenin, davacının faaliyetini sona erdirmesi nedeniyle ikametgah adresinde tebliğe çıkarıldığı ancak söz konusu adresten ayrıldığının ve adreste başka bir kişinin oturduğunun saptanması ve bu durumun muhtar nezdinde tutanak altına alınarak tebliğ evrakının merciine iade edilmesi üzerine usulüne uygun biçimde 30/06/2012 tarihinde ilanen tebligatın yapıldığı olayda, tarhiyata karşı dava açılmadığı görüldüğünden yapılan tahakkukta hukuka aykırılık bulunmadığı gerekçesiyle dava reddedilmiştir.

Bölge İdare Mahkemesi kararının özeti : Davalı idare tarafından, ilanen yapılan tebligatın usulüne uygun biçimde tamamlandığı hususu ortaya konulamadığından davacının, tahakkuk eden borçtan 15/03/2018 tarihinde haberdar olduğunun kabulü gerekeceği dolayısıyla belirtilen tarih itibariyle cezalı vergi zamanaşımına uğradığından yapılan tahakkukta hukuka uygunluk görülmediği gerekçesiyle istinaf başvurusu kabul edilerek Vergi Mahkemesi kararı kaldırıldıktan sonra tahakkuk eden katma değer vergisi, vergi ziyaı cezası ve gecikme faizi kaldırılmıştır.

TEMYİZ EDENİN İDDİALARI

Davacının 31/07/2010 tarihinde faaliyetini sonlandırması nedeniyle ihbarnamenin ikametgah adresinde tebligata çıkarıldığı, 08/06/2012 tarihli adres tespit tutanağıyla adresinde bulunamadığı hususunun saptandığı dolayısıyla yapılan tebligatta hukuka aykırılık bulunmadığı ileri sürülerek kararın bozulması istenilmektedir.

KARŞI TARAFIN SAVUNMASI

Savunma verilmemiştir.

DANIŞTAY TETKİK HÂKİMİ…'İN DÜŞÜNCESİ : Temyiz isteminin reddi ile usul ve yasaya uygun olan kararın onanması gerektiği düşünülmektedir.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Karar veren Danıştay Üçüncü Dairesince, Tetkik Hâkiminin açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:

HUKUKİ DEĞERLENDİRME

Bölge idare mahkemelerinin nihai kararlarının temyizen bozulması, 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 49. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür. Temyizen incelenen karar usul ve hukuka uygun olup, dilekçede ileri sürülen temyiz nedenleri kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.