Danıştay 3. Daire E.2021/1429 K.2023/1702

Dava konusu istem: Davacı site yönetimi adına, çalışanların ücret gelirlerini beyan etmediğinden bahisle 2014 yılının tüm dönemleri için re'sen salınan bir kat vergi ziyaı cezalı gelir (stopaj) vergisi ile fer'isinin kaldırılması istemine ilişkindir.

İlk Derece Mahkemesi kararının özeti: Site yönetimlerinin 193 sayılı Gelir Vergisi Kanunu'nun 94. maddesinde tevkifat yapmakla yükümlü kişi ve kurumlar arasında sayılmadığı, "sair kurum" olarak kabul edilemeyeceği ve ticaret mahalli olmayan sitede çalıştırılanlara yapılan ödemelerin aynı Kanun'un 23. maddesinin 1. fıkrasının 6. bendi kapsamında değerlendirilmesi gerektiğinden tevkifat yapma yükümlülüğü bulunmayan davacı site yönetimi adına yapılan tarhiyatta hukuka uyarlık bulunmadığı gerekçesiyle dava konusu cezalı vergi ve fer'isi kaldırılmıştır.

Bölge İdare Mahkemesi kararının özeti: Vergi Mahkemesi kararının yargılama giderine ilişkin hüküm fıkrası "124,30-TL yargılama giderinin ... davalı idare tarafından davacıya ödenmesi" şeklinde düzeltilerek, istinaf başvurusunun, usul ve hukuka uygun olduğu sonucuna varılan Vergi Mahkemesi kararının kaldırılmasını sağlayacak nitelikte görülmediği gerekçesiyle 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 45. maddesinin 3. fıkrası uyarınca reddine karar verilmiştir.

TEMYİZ EDENİN İDDİALARI

Site müdürü ve bu birime bağlı muhasebe, aidat takip departmanları, satın alma, insan kaynakları, halkla ilişkiler, uzman danışmanlar gibi personelin 193 sayılı Kanun'un 23. maddesinin 1. fıkrasının 6. bendi kapsamında değerlendirilemeyeceği ileri sürülerek kararın bozulması istenilmektedir.

KARŞI TARAFIN SAVUNMASI

Site yönetimlerinin 193 sayılı Kanun'un 94. maddesinde yer alan "sair kurum" kapsamında kabul edilemeyeceği, ticaret mahalli olmayan site yönetimleri tarafından yapılan ücret ödemelerinin gelir vergisinden istisna olduğu belirtilerek temyiz isteminin reddi gerektiği savunulmaktadır.

DANIŞTAYTETKİK HÂKİMİ …'IN DÜŞÜNCESİ: Temyiz isteminin reddi gerektiği düşünülmektedir.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Karar veren Danıştay Üçüncü Dairesince, Tetkik Hâkiminin açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:

HUKUKİ DEĞERLENDİRME

Bölge idare mahkemelerinin nihai kararlarının temyizen bozulması, 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 49. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür. Temyizen incelenen karar usul ve hukuka uygun olup, dilekçede ileri sürülen temyiz nedenleri kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

(X)-KARŞI OY

Vergi tevkifatı yapma zorunluluğu bulunan kişi ve kurumların düzenlendiği 193 sayılı Gelir Vergisi Kanunu'nun 94. maddesi kapsamında yer alan "sair kurumlar" ibaresinin, kamu idare ve müesseseleri ile iktisadi müesseselerden sonra, ticaret şirketleri, iş ortaklıkları, iktisadi işletmeler, gerçek gelirlerini beyan etmeye mecbur olan ticaret ve serbest meslek erbabı, zirai kazançlarını bilanço veya zirai işletme hesabı esasına göre tespit eden çiftçilerden önce yer aldığı dikkate alındığında, tevkifat yapmakla sadece ticari nitelikte kazanç sağlama amacı gösteren kişi ve kurumların sorumlu olmadığı,

olağan site faaliyetleri ile ilgili olarak iş gücü temin eden davacı site yöneticiliğinin de tevkifat yapması, dolayısıyla beyanname vermesi gerektiğinden temyiz isteminin kabulü ile Vergi Dava Dairesi kararının bozulması gerektiği oyuyla Daire kararına katılmıyorum.