Danıştay 3. Daire E.2021/1614 K.2021/4647

Dava konusu istem: Davacının, işyeri olarak kiraladığı gayrimenkule ilişkin gerçek kira tutarlarını beyanlarına yansıtmaması nedeniyle takdir komisyonunca takdir edilen matrah üzerinden 2007, 2008, 2010 ve 2011 yıllarının Ocak ila Aralık, 2009 yılının Haziran ila Aralık dönemleri için re'sen salınan gelir (stopaj) vergisi ile 2007, 2008 yılları Ocak ila Aralık, 2009 yılının Haziran ila Aralık, 2010 yılının Ocak ila Nisan dönemleri için bir kat, 2010 yılı Mayıs ila Aralık, 2011 yılının Ocak ila Aralık dönemleri için ise tekerrür hükümleri uyarınca artırılarak kesilen bir kat vergi ziyaı cezasının kaldırılması istemine ilişkindir.

İlk Derece Mahkemesi kararının özeti: Danıştay Üçüncü Dairesince, Vergi Mahkemesi kararının, vergi ziyaı cezasının tekerrüre isabet eden kısmı hakkında hüküm kurulmak üzere bozulması sonucunda söz konusu bozma hükmü uyarınca yapılan incelemede, 2010 ve 2011 yıllarına ilişkin olarak kesilen ve 2012 yılı içinde kesinleşen vergi ziyaı cezasının tekerrüre esas alınamayacağı gerekçesiyle vergi ziyaı cezasının tekerrüre isabet eden kısmı kaldırılmıştır.

TEMYİZ EDENİN İDDİALARI

Vergi ziyaı cezasının tekerrür nedeniyle artırılarak kesilmesinin hukuka uygun olduğu ileri sürülerek kararın bozulması istenilmektedir.

KARŞI TARAFIN SAVUNMASI

Tekerrür hükümlerinin uygulanması için gerekli yasal şartların oluşmadığı, takdir komisyonu kararının somut dayanağının bulunmadığı, eksik inceleme yapıldığı belirtilerek istemin reddi gerektiği savunulmaktadır. DANIŞTAY TETKİK HÂKİMİ …'NİN DÜŞÜNCESİ : Temyiz isteminin reddi ile usul ve yasaya uygun olan Mahkeme kararının onanması gerektiği düşünülmektedir.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Karar veren Danıştay Üçüncü Dairesince, Tetkik Hâkiminin açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:

HUKUKİ DEĞERLENDİRME

İdare ve vergi mahkemelerinin nihai kararlarının temyizen bozulması, 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 49. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür. Temyizen incelenen karar usul ve hukuka uygun olup, dilekçede ileri sürülen temyiz nedenleri kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.