Danıştay 3. Daire E.2021/2043 K.2021/4417

Dava konusu istem: Davacı adına, 2018 yılı için re'sen salınan kurumlar vergisi ile aynı yılın tüm dönemleri için re'sen salınan geçici vergi ve ilgili yılın Ocak ila Aralık dönemleri için re'sen salınan katma değer vergisi ile söz konusu vergiler üzerinden tekerrür hükümleri uyarınca artırılarak kesilen üç kat vergi ziyaı cezasının kaldırılması istemine ilişkindir.

İlk Derece Mahkemesi kararının özeti: Mahkemelerince verilen ara kararıyla dava konusu vergi ve cezaların nasıl tebliğ edildiği ve davacının 17/10/2019 tarihli kullanıcı kodu ile kişisel şifre talebinin gerçekleştirilip gerçekleştirilmediği hususlarının sorulduğu davalı idarece dosyaya sunulan bilgi ve belgelerden, 27/11/2019 tarihinde elektronik ortamda gönderilen ihbarnamelerin 02/12/2019 tarihinde otomatik olarak okunduğu kabul edilmek suretiyle tebliğ edildiği,

davacının 17/10/2019 tarihli başvurusu üzerine kullanıcı şifresinin güncellenmesi nedeniyle 2017 yılına ait vergi ve cezalara ilişkin ihbarnamelerin 21/10/2019 tarihinde e-tebligat adresine gönderildiği ve 26/10/2019 tarihinde sistem tarafından otomatik okundu sayılarak tebliği gerçekleştirildiği gibi bu tarhiyatlara karşı açılan davada, tebliğ tarihinin 26/10/2019 tarihi olarak gösterildiği,

öte yandan davalı idareye verilen 18/02/2020 tarihli dilekçede belirtilen cep telefonu numarası ile sistemde kayıtlı cep telefonu numarasının aynı olduğu dikkate alındığında, dava konusu vergi ve cezaları duyuran ihbarnamelerin davacının güncel e-tebligat adresine gönderildiğinin anlaşıldığı olayda, 02/12/2019 tarihinde tebliğ edilmiş sayılan vergi ve cezalara karşı otuz günlük yasal süre geçirildikten sonra 18/04/2010 tarihinde açılan davanın esasının incelenemeyeceği gerekçesiyle dava süre aşımı yönünden reddedilmiştir.

Bölge İdare Mahkemesi kararının özeti: İstinaf başvurusunun, usul ve hukuka uygun olduğu sonucuna varılan Vergi Mahkemesi kararının kaldırılmasını sağlayacak nitelikte görülmediği gerekçesiyle 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 45. maddesinin 3. fıkrası uyarınca reddine karar verilmiştir.

TEMYİZ EDENİN İDDİALARI

Anayasanın 36. maddesinde herkesin meşru vasıta ve yollardan faydalanmak suretiyle yargı mercileri önünde davacı ve davalı olarak iddia ve savunma ile adil yargılanma hakkına sahip olduğunun düzenlendiği ve hak arama hürriyetinin güvence altına alındığı, iddia ve savunma hakkının tam olarak kullanılabilmesi için yetkili makamlarca tesis edilen işlemlerin usule uygun bir şekilde bildirilmesi gerektiği, 456 Sıra Nolu Vergi Usul Kanunu Genel Tebliği ile elektronik tebligata ilişkin kamu hizmetinin kurulmasından işleyişine kadar bütün aşamalardaki sorumluluğun idareye verildiği,

2017 yılına ilişkin ihbarnamelerin elektronik ortamda gönderilmesine karşın sisteme giriş yapılamamasından kaynaklı yapılan başvuru üzerine davalı idarece düzeltmeler gerçekleştirildikten sonra tekrar tebliğ edildiği, davalı idarece dava konusu vergi ve cezalara ilişkin ihbarnamelerin de elektronik ortamda gönderildiği iddia edilmiş ise de 18/02/2020 tarihine kadar sistemde görünmediğinden yapılan müracaat üzerine ilgili memur tarafından bu tarihte yapılan şifre değişikliği sonucu sistemde otomatik okundu olarak belirdiği,

2017 yılına ilişkin ihbarnamelerin tebliğinde yaşanan sorunların dava konusu 2018 yılı ihbarnameleri için de tekrarlandığı, usulsüz olarak yapılan tebligat ile dava açma süresinin başlamayacağı ileri sürülerek kararın bozulması istenilmektedir.

KARŞI TARAFIN SAVUNMASI

Savunma verilmemiştir.

DANIŞTAY TETKİK HÂKİMİ … DÜŞÜNCESİ : Temyiz isteminin reddi ile usul ve yasaya uygun olan Bölge İdare Mahkemesi kararının onanması gerektiği düşünülmektedir.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Karar veren Danıştay Üçüncü Dairesince, Tetkik Hâkiminin açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:

HUKUKİ DEĞERLENDİRME

Bölge idare mahkemelerinin nihai kararlarının temyizen bozulması, 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 49. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür. Temyizen incelenen karar usul ve hukuka uygun olup, dilekçede ileri sürülen temyiz nedenleri kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.