Danıştay 3. Daire E.2021/2440 K.2023/1767

Dava konusu istem: Davacı şirket adına, Diyarbakır İl Jandarma Komutanlığı Kantin Başkanlığına yaptığı kırmızı et satışlarına ilişkin faturalarda %8 yerine %1 oranında katma değer vergisi hesaplaması nedeniyle 2018 yılının Nisan ila Ağustos dönemleri için salınan bir kat vergi ziyaı cezalı katma değer vergisi ile 213 sayılı Vergi Usul Kanunu'nun 352. maddesinin ikinci fıkrasının 7. bendi uyarınca kesilen usulsüzlük cezasının kaldırılması istemine ilişkindir.

İlk Derece Mahkemesi kararının özeti: Gerçek usulde katma değer vergisi mükellefi olmayan Diyarbakır İl Jandarma Komutanlığı Kantin Başkanlığına yapılan kırmızı et satışları, 2007/13033 sayılı Mal ve Hizmetlere Uygulanacak Katma Değer Vergisi Oranlarının Tespitine İlişkin Bakanlar Kurulu Kararının 3. maddesi uyarınca %8 oranında katma değer vergisine tabi olduğundan yapılan tarhiyatta ve kesilen usulsüzlük cezasında hukuka aykırılık bulunmadığı gerekçesiyle dava reddedilmiştir.

Bölge İdare Mahkemesi kararının özeti: İstinaf başvurusunun, usul ve hukuka uygun olduğu sonucuna varılan Vergi Mahkemesi kararının kaldırılmasını sağlayacak nitelikte görülmediği gerekçesiyle 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 45. maddesinin 3. fıkrası uyarınca reddine karar verilmiştir.

TEMYİZ EDENİN İDDİALARI

Diyarbakır İl Jandarma Komutanlığı Kantin Başkanlığının kendilerinden toptan satın aldıkları ürünleri kar elde etme amacıyla satarak ticari kazanç elde ettiğinden kantin başkanlığına yaptıkları teslimlerin perakende satış sayılamayacağı ileri sürülerek kararın bozulması istenilmektedir.

KARŞI TARAFIN SAVUNMASI

Temyiz isteminin reddi gerektiği savunulmuştur.

DANIŞTAY TETKİK HÂKİMİ … 'NUN DÜŞÜNCESİ : Temyiz isteminin reddi gerektiği düşünülmektedir.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Karar veren Danıştay Üçüncü Dairesince, Tetkik Hâkiminin açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:

HUKUKİ DEĞERLENDİRME

Bölge idare mahkemelerinin nihai kararlarının temyizen bozulması, 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 49. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür. Temyizen incelenen karar usul ve hukuka uygun olup, dilekçede ileri sürülen temyiz nedenleri kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.