Danıştay 3. Daire E.2021/2817 K.2022/3972

Dava konusu istem: Davacı adına, 2009 yılında kendi adına yapmış olduğu gayrimenkul satışları için belge düzenlemediği yolunda saptamalar bulunan vergi inceleme raporuna dayanılarak 213 sayılı Vergi Usul Kanunun 353. maddesinin 1. bendi uyarınca kesilen özel usulsüzlük cezalarının kaldırılması istemine ilişkindir.

İlk Derece Mahkemesi kararının özeti: Dava konusu cezanın dayanağı olan vergi inceleme raporunda, 2009 yılında yedi adet taşınmazın, davacının ve alıcıların ifadelerinden hangi tarihte, kimlere, hangi bedelle satılıp teslim edildiği yolunda tespitlere yer verildiğinin anlaşıldığı, öte yandan, bu rapora istinaden yapılan gelir vergisi tarhiyatın da uzlaşma yoluyla kesinleştiği görüldüğünden, bu satışlar için belge düzenlenmemiş olması nedeniyle kesilen özel usulsüzlük cezasında hukuka aykırılık bulunmadığı gerekçesiyle dava reddedilmiştir.

TEMYİZ EDENİN İDDİALARI

Satışların …-… adi ortaklığınca gerçekleştirildiği, vergi inceleme elemanınca bu satışların doğrudan kendisi ile ilişkilendirilmesinin ve vergi inceleme raporunun kendi adına düzenlenmesinin hatalı olduğu ileri sürülerek kararın bozulması istenilmektedir.

KARŞI TARAFIN SAVUNMASI

Savunma verilmemiştir.

DANIŞTAY TETKİK HÂKİMİ …'IN DÜŞÜNCESİ : Temyiz isteminin reddi ile usul ve yasaya uygun olan Vergi Mahkemesi kararının onanması gerektiği düşünülmektedir.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Karar veren Danıştay Üçüncü Dairesince, Tetkik Hâkiminin açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:

HUKUKİ DEĞERLENDİRME

İdare ve vergi mahkemelerinin nihai kararlarının temyizen bozulması, 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 49. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür. Temyizen incelenen karar usul ve hukuka uygun olup, dilekçede ileri sürülen temyiz nedenleri kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.