Danıştay 3. Daire E.2021/3214 K.2023/1939

Dava konusu istem: Davacının, işvereni … Anonim Şirketi'nin fabrikayı kapatma ve üretimi sona erdirme kararı uyarınca hazırlanan "işten ayrılma planı" çerçevesinde 2020 yılının Mayıs döneminde kendisine ödenen kapanma tazminat avansı üzerinden tevkif edilen 220.735,60TL gelir vergisinin tahsil tarihinden itibaren hesaplanacak faiziyle birlikte iadesine hükmedilmesi istemine ilişkindir.

İlk Derece Mahkemesi kararının özeti:. Anonim Şirketi'nin 08/04/2019 tarihli duyurusu ile şirketin 2021 yılı içerisinde faaliyetine son vereceği, söz konusu karar çerçevesinde hazırlanan ayrılma planı dahilinde belirtilen koşulları sağlayan çalışanlara kıdem ve ihbar tazminatlarına ilave olarak "kapanma tazminatı" ödemesi yapılacağı hususlarının çalışanlara bildirildiği, ".

Anonim Şirketinde üretimin sona ermesi ve fabrika kapanması nedeniyle yapılacak fesihlerde çalışanlara sağlanan ilave haklar" başlığı altında 2021 yılında fabrikanın kapanış tarihinde şirkette bulunan ve fesih işlemi gerçekleştirilen çalışanlara toplam 40 brüt maaş kapanma tazminatı ödemesi yapılacağı, kapanma tazminatının, kapanma tazminat avansı adı altında beş taksit halinde, üç brüt maaş 2019 yılının Mayıs döneminde, üç brüt maaş aynı yılın Kasım döneminde, dört brüt maaş 2020 yılının Mayıs döneminde, dört brüt maaş aynı yılın Kasım döneminde,

beş brüt maaş 2021 yılının Mayıs döneminde olmak üzere on dokuz brüt maaş şeklinde ödeneceğinin, kalan 21 brüt maaşın ise kapanma tarihinde ödeneceğinin kararlaştırıldığı, 2020 yılının Mayıs bordrosunda davacıya kapanma tazminatı avansı ödendiği ve bu tutar üzerinden gelir vergisi kesintisi yapılarak 17/07/2020 tarihinde vergi dairesine aktarıldığının anlaşıldığı olayda, 193 sayılı Gelir Vergisi Kanunu'nun 61. maddesinden anlaşılacağı üzere, ücret ve ücret sayılan ödemelerin ortak özelliğinin çalışanın işverene bağlılığı ve hizmeti karşılığı verilen para ve ayınlar ile sağlanan ve para ile temsil edilebilen menfaatler olduğu,

ücretin çalışanın işverene bağlılığı ve hizmeti karşılığı verilen tazminat ödemeleri gibi menfaatleri de içine aldığı, davacıya yapılan kapanma tazminat avansı ödemesinin, ödeme tarihinde henüz davacının iş sözleşmesinin sona erdirilmemiş olması, ortada sözlü ya da yazılı bir şekilde yapılmış karşılıklı iş sonlandırma sözleşmesi ve/veya ikale sözleşmesi bulunmaması ve henüz davacının işine devam etmesi nedenleriyle, kesinti tarihinde, 193 sayılı Kanun'un 25. maddesinin 7. bendine göre gelir vergisinden müstesna olması için gerekli şartları taşımadığı,

ayrıca davacının henüz işine son verilmemiş olması nedeniyle bu aşamada işsiz kaldığından da söz edilemeyeceği, dolayısıyla uyuşmazlık konusu ödemenin kesinti tarihi itibariyle aynı Kanun'un 25. maddesinin 1. bendine göre işsizlik sebebiyle yapılan bir tazminat ödemesi veya yardım da sayılamayacağı dolayısıyla kanunla vergiden istisna edilmemiş olan ve ücret niteliği taşıyan bir ödeme olduğu sonucuna varılan kapanma tazminat avansı ödemesi üzerinden tevkif edilen gelir vergisinde hukuka aykırılık bulunmadığı gerekçesiyle dava reddedilmiştir.

Bölge İdare Mahkemesi kararının özeti: İstinaf başvurusunun, usul ve hukuka uygun olduğu sonucuna varılan Vergi Mahkemesi kararının kaldırılmasını sağlayacak nitelikte görülmediği gerekçesiyle 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 45. maddesinin 3. fıkrası uyarınca reddine karar verilmiştir.

TEMYİZ EDENİN İDDİALARI

193 sayılı Kanun'da "kapanma tazminatı avansı" ödemesinin ücret olarak sayılmadığı, ücretin aynı Kanun'un 61. maddesinde işçiye hizmet karşılığı verilen para ve ayınlar ile sağlanan ve para ile temsil edilebilen menfaatler olarak tanımlandığı, yapılan ödemenin fabrikanın kapanması nedeniyle mağduriyetin giderilmesini amaçlayan bir defaya mahsus bir tür tazminat veya yardım niteliğinde ödeme olduğu, yorum yoluyla kanunun lafzında ücret veya gelir vergisine tabi olmayan bir ödemenin bu kapsama dahil edilmesinin hukuka aykırılık teşkil ettiği ileri sürülerek kararın bozulması istenilmektedir.

KARŞI TARAFIN SAVUNMASI

Kararın hukuka uygun olduğu belirtilerek temyiz isteminin reddi gerektiği savunulmaktadır.

DANIŞTAY TETKİK HÂKİMİ …'NİN DÜŞÜNCESİ: Temyiz isteminin reddi ile usul ve yasaya uygun olan Bölge İdare Mahkemesi kararının onanması gerektiği düşünülmektedir.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Karar veren Danıştay Üçüncü Dairesince, Tetkik Hâkiminin açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:

HUKUKİ DEĞERLENDİRME

Bölge idare mahkemelerinin nihai kararlarının temyizen bozulması, 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 49. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür. Temyizen incelenen karar usul ve hukuka uygun olup, dilekçede ileri sürülen temyiz nedenleri kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.