Danıştay 3. Daire E.2022/105 K.2023/422

Dava konusu istem: Davacı adına, Temmuz ila Aralık 2017 dönemleri için pişmanlıkla verilen düzeltme beyannameleri üzerine tahakkuk eden katma değer vergisinin % 50'si üzerinden tekerrür hükümleri gereğince artırılarak kesilen vergi ziyaı cezasının kaldırılması istemine ilişkindir.

İlk Derece Mahkemesi kararının özeti: Davacı tarafından uyuşmazlık dönemlerine ilişkin olarak kanuni süresi geçtikten sonra pişmanlıkla katma değer vergisi düzeltme beyannameleri verilmesi üzerine katma değer vergisi ve pişmanlık zammının tahakkuk ettirilerek tahsil edildiği ancak davacıya ön tespitle ilgili herhangi bir yazının tebliğ edilmemesi ve pişmanlık hükümlerinden yararlanmasını engelleyen bir durumun varlığının da ortaya konulamaması karşısında kesilen dava konusu vergi ziyaı cezasında hukuka uyarlık görülmediği gerekçesiyle vergi ziyaı cezası kaldırılmıştır.

Bölge İdare Mahkemesi kararının özeti: İstinaf başvurusunun, usul ve hukuka uygun olduğu sonucuna varılan Vergi Mahkemesi kararının kaldırılmasını sağlayacak nitelikte görülmediği gerekçesiyle 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 45. maddesinin 3. fıkrası uyarınca reddine karar verilmiştir.

TEMYİZ EDENİN İDDİALARI

213 sayılı Vergi Usul Kanunu'nun 378. maddesinde mükelleflerin beyan ettikleri matrahlara ve bu matrahlar üzerinden tarh edilen vergilere karşı dava açamayacaklarının düzenlendiği, ihtirazi kaydın, yasal süresi içerisinde verilen beyannamelere konulabileceği, sahte faturaları kayıtlarına aldığı saptanan davacı adına düzeltme beyannamelerine istinaden kesilen vergi ziyaı cezasında hukuka aykırılık bulunmadığı ileri sürülerek kararın bozulması istenilmektedir.

KARŞI TARAFIN SAVUNMASI

Savunma verilmemiştir

DANIŞTAY TETKİK HÂKİMİ …'IN DÜŞÜNCESİ : Temyiz isteminin reddi gerektiği düşünülmektedir.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Karar veren Danıştay Üçüncü Dairesince, Tetkik Hâkiminin açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:

HUKUKİ DEĞERLENDİRME

Bölge idare mahkemelerinin nihai kararlarının temyizen bozulması, 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 49. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür. Temyizen incelenen karar usul ve hukuka uygun olup, dilekçede ileri sürülen temyiz nedenleri kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.