Danıştay 3. Daire E.2022/3988 K.2023/945

Dava konusu istem: Davacı tarafından, 14/04/2021 tarihli borç sorgulama listesinden öğrenildiği belirtilen 6.552.807,87-TL vergi ve ceza ile 4.166.572,05-TL gecikme zammının kaldırılması istemine ilişkindir.

İlk Derece Mahkemesi kararının özeti: Davacının, muhtelif konularda 28/12/2020 ve 31/12/2020 tarihlerinde idareye yapmış olduğu başvuruların reddine ilişkin … tarih ve … sayılı işlem ile bu işlem ekinde yer alan dava konusu vergi, ceza ve gecikme zammını gösteren borç sorgulama listesinin 27/02/2021 tarihinde tebliğ edildiğinin anlaşıldığı olayda, bu tarihten itibaren otuz günlük yasal dava açma süresi geçirildikten sonra 22/04/2021 tarihinde açılan davanın esasının incelenemeyeceği gerekçesiyle dava süre aşımı nedeniyle reddedilmiştir.

Bölge İdare Mahkemesi kararının özeti: İstinaf başvurusunun, usul ve hukuka uygun olduğu sonucuna varılan Vergi Mahkemesi kararının kaldırılmasını sağlayacak nitelikte görülmediği gerekçesiyle 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 45. maddesinin 3. fıkrası uyarınca reddine karar verilmiştir.

TEMYİZ EDENİN İDDİALARI

Ödeme emri tebliği üzerine 14/04/2021 tarihinde vergi dairesine gidilerek dava konusu vergi, ceza ve gecikme zammından haberdar olunduğu, borç sorgulama listesinde yer alan kamu alacağının Mahkeme kararları dikkate alınmadan düzenlendiği, bu hususta bilirkişi incelemesi yapılması gerektiği, tebliğ edilen işlemde başvurulabilecek kanun yolu ve süresinin belirtilmesi zorunluluğuna uyulmadığı ileri sürülerek kararın bozulması istenilmektedir.

KARŞI TARAFIN SAVUNMASI

Savunma verilmemiştir.

DANIŞTAY TETKİK HÂKİMİ …'İN DÜŞÜNCESİ :Temyiz isteminin reddi ile usul ve yasaya uygun olan kararın onanması gerektiği düşünülmektedir.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Karar veren Danıştay Üçüncü Dairesince, Tetkik Hâkiminin açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:

HUKUKİ DEĞERLENDİRME

Bölge idare mahkemelerinin nihai kararlarının temyizen bozulması, 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 49. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür. Temyizen incelenen karar usul ve hukuka uygun olup, dilekçede ileri sürülen temyiz nedenleri kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.