Danıştay 3. Daire E.2022/887 K.2022/4788

Dava konusu istem: Davacının kanuni temsilcisi olduğu ... Ekonomik Danışmanlık ve Ticaret Anonim Şirketinden alınamayan 1999 ila 2001 yıllarına ait kurumlar vergisi, vergi ziyaı cezası ve gecikme faizinden oluşan kamu alacağının tahsili amacıyla banka hesaplarına uygulanan haczin kaldırılması istemine ilişkindir.

İlk Derece Mahkemesi kararının özeti: Mahkemelerince verilen ara kararı üzerine dosyaya sunulan bilgi ve belgelerin incelenmesinden; davacının yerleşim yeri adresinin "25 Flood Str London/Büyük Britanya ve Kuzey İrlanda Birleşik Krallığı" olduğu, dava konusu haczin dayanağını oluşturan ödeme emrinin, yurt dışında yaşadığı tespit edilen davacının yurtdışı adresine 213 sayılı Vergi Usul Kanunu'nun 97. maddesi hükmü uyarınca tebliğ yolu denenmeksizin usule aykırı şekilde ilanen tebliğ edildiği anlaşıldığından ortada haciz aşamasına gelmiş bir kamu alacağı bulunduğundan bahsedilemeyeceği gerekçesiyle davacının banka hesaplarına uygulanan haciz kaldırılmıştır.

Bölge İdare Mahkemesi kararının özeti: İstinaf başvurusunun, usul ve hukuka uygun olduğu sonucuna varılan Vergi Mahkemesi kararının kaldırılmasını sağlayacak nitelikte görülmediği gerekçesiyle 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 45. maddesinin 3. fıkrası uyarınca reddine karar verilmiştir.

TEMYİZ EDENİN İDDİALARI

Dava konusu haczin dayanağını oluşturan ödeme emrinin usulüne uygun olarak tebliğ edildiği ileri sürülerek kararın bozulması istenilmektedir.

KARŞI TARAFIN SAVUNMASI

Ödeme emri tebliğ edilmeksizin haciz uygulanmasının hukuka aykırı olduğu belirtilerek istemin reddi gerektiği savunulmaktadır.

DANIŞTAY TETKİK HÂKİMİ ...'IN DÜŞÜNCESİ

Temyiz isteminin reddi ile Vergi Dava Dairesi kararının onanması gerektiği düşünülmektedir.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Karar veren Danıştay Üçüncü Dairesince, Tetkik Hâkiminin açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:

HUKUKİ DEĞERLENDİRME

Bölge idare mahkemelerinin nihai kararlarının temyizen bozulması, 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 49. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür. Temyizen incelenen karar usul ve hukuka uygun olup, dilekçede ileri sürülen temyiz nedenleri kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.