Danıştay 3. Daire E.2022/913 K.2023/4762

Dava konusu istem: Davacı adına, yasal belgelerini incelemeye ibraz etmediğinden bahisle düzenlenen vergi inceleme raporuna dayanılarak 2014 yılı için re’sen salınan bir kat vergi ziyaı cezalı gelir vergisi, aynı yılın Nisan-Haziran, Temmuz- Eylül ve Ekim-Aralık dönemleri için re'sen salınan bir kat vergi ziyaı cezalı geçici vergi ile 213 sayılı Kanun’un mükerrer 355. maddesi uyarınca kesilen özel usulsüzlük cezasının kaldırılması istemine ilişkindir.

İlk Derece Mahkemesi kararının özeti: Dava konusu vergi ve cezalara ilişkin ihbarnamelerin, davacının mernis sisteminde kayıtlı adresinde 07/11/2019 tarihinde tebliğ edilememesi üzerine aynı adrese ikinci defa çıkarılacak tebligat için münasip bir süre beklenmesi gerekirken bu süreye uyulmaksızın tebliğ evrakının 14/11/2019 tarihinde ikinci defa tebligata çıkarıldığının anlaşıldığı olayda, yapılan tebligatın usulsüz olduğu dolayısıyla 2014 yılının muhtelif dönemlerine ait vergi ve cezalardan davacının, tarh zaman aşımı süresinin dolmasından sonra 21/10/2020 tarihinde haberdar olduğu dikkate alındığında yapılan tarhiyata ve kesilen özel usulsüzlük cezasında hukuka uyarlık bulunmadığı gerekçesiyle dava konusu vergi ve cezalar kaldırılmıştır.

Bölge İdare Mahkemesi kararının özeti: İstinaf başvurusunun, usul ve hukuka uygun olduğu sonucuna varılan Vergi Mahkemesi kararının kaldırılmasını sağlayacak nitelikte görülmediği gerekçesiyle 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 45. maddesinin 3. fıkrası uyarınca reddine karar verilmiştir.

TEMYİZ EDENİN İDDİALARI

Yerel mahkemenin münasip süre kavramını yorumla daraltarak on beş güne çıkardığı, yedi gün sonra ikinci kez yapılan tebligat girişiminin münasip bir süre olarak kabul edilmesi gerektiği ileri sürülerek kararın bozulması istenilmektedir.

KARŞI TARAFIN SAVUNMASI

Savunma verilmemiştir.

DANIŞTAY TETKİK HÂKİMİ …'NİN DÜŞÜNCESİ : Temyiz isteminin reddi ile usul ve yasaya uygun olan Bölge İdare Mahkemesi kararının onanması gerektiği düşünülmektedir.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Karar veren Danıştay Üçüncü Dairesince, Tetkik Hâkiminin açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:

HUKUKİ DEĞERLENDİRME

Bölge idare mahkemelerinin nihai kararlarının temyizen bozulması, 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 49. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür. Temyizen incelenen karar usul ve hukuka uygun olup, dilekçede ileri sürülen temyiz nedenleri kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.