Danıştay 3. Daire E.2023/10143 K.2024/6545

Dava konusu istem: Davacı adına, gayrimenkul satışından elde ettiği hasılatını ve faiz gelirini kayıt ve beyan dışı bıraktığından bahisle takdir komisyonu kararına istinaden 2009 yılının Şubat ila Mayıs, Temmuz, Eylül ve Aralık dönemleri için re'sen salınan bir kat vergi ziyaı cezalı katma değer vergisinin kaldırılması istemine ilişkindir.

İlk Derece Mahkemesi kararının özeti: Salt zamanaşımını durdurmak amacıyla yapılan takdire sevk işlemi zamanaşımını durdurmayacağından 31/12/2014 tarihi itibarıyla zamanaşımına uğrayan tarhiyatta hukuka uygunluk bulunmadığı gerekçesiyle dava konusu cezalı vergi kaldırılmıştır.

Bölge İdare Mahkemesi kararının özeti: Dava konusu tarhiyatın, ... Tapu Müdürlüğünün ... tarih ve ... yevmiye numaralı iki adet kat irtifakı ve ... Tapu Müdürlüğünün 16/02/2009 ve 22/04/2009 tarih ve ... ve ... yevmiye numaralı iki adet kat irtifakı satışı ile faiz gelirinden kaynaklanan kısmında hukuka aykırılık bulunmadığı, Dairelerince verilen ara kararı üzerine tapu müdürlüklerince, ... Tapu Müdürlüğünün ... tarih ve ... yevmiye numarasına kayıtlı iki adet arazi ile ...

Tapu Müdürlüğünün ... tarih ve ... yevmiye numarasına kayıtlı binanın alış ve satış tutarlarının bildirildiği dolayısıyla alış ve satış tutarları belli olan söz konusu gayrimenkullerin bu tutarlar arasındaki farka isabet eden kısmında hukuka aykırılık, aşan kısmında hukuka uyarlık görülmediği gerekçesiyle cezalı vergi azaltılmıştır.

TEMYİZ EDENİN İDDİALARI

Hukuka aykırı olduğu ileri sürülerek kararın aleyhe olan hüküm fıkrasının bozulması istenilmektedir.

KARŞI TARAFIN SAVUNMASI

Savunma verilmemiştir.

DANIŞTAY TETKİK HÂKİMİ...'UN DÜŞÜNCESİ

Temyiz isteminin reddi ile usul ve yasaya uygun olan Bölge İdare Mahkemesi kararının onanması gerektiği düşünülmektedir.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Karar veren Danıştay Üçüncü Dairesince, Tetkik Hâkiminin açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:

HUKUKİ DEĞERLENDİRME

Bölge idare mahkemelerinin nihai kararlarının temyizen bozulması, 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 49. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür. Temyizen incelenen hüküm fıkrası usul ve hukuka uygun olup, dilekçede ileri sürülen temyiz nedenleri sözü edilen hüküm fıkrasının bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.