Danıştay 3. Daire E.2023/10644 K.2024/1020

Dava konusu istem: Davacının dar mükellef olan yurt dışında mukim ... ile … adlı şirketlerden aldığı uydu kiralama hizmetine yönelik gerçekleştirdiği ödemelerden 5520 sayılı Kurumlar Vergisi Kanunu'nun 30. maddesi kapsamında kurumlar vergisi stopajını yapmadığı yolunda saptamalar içeren vergi inceleme raporuna dayanılarak adına 2018 yılı Ocak ila Aralık dönemleri için re'sen salınan bir kat vergi ziyaı kurum (stopaj) vergisinin kaldırılması istemine ilişkindir.

İlk Derece Mahkemesi kararının özeti: Davacı şirketin uydu kiralama hizmeti aldığı yurt dışında mukim şirketlerin uydu işletmeciliği işiyle uğraştıkları ve ticari faaliyetlerinin münhasıran buna ilişkin olduğu bu faaliyetten sağlanan gelirin de ticari kazanç olması nedeniyle davacının kurumlar vergisi tevkifatı yapıp muhtasar beyanname ile bildirme zorunluluğu bulunmadığından yapılan tarhiyatta hukuka uygunluk görülmediği gerekçesiyle dava konusu cezalı vergi kaldırılmıştır.

Bölge İdare Mahkemesi kararının özeti: İstinaf başvurusunun, usul ve hukuka uygun olduğu sonucuna varılan Vergi Mahkemesi kararının kaldırılmasını sağlayacak nitelikte görülmediği gerekçesiyle 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 45. maddesinin 3. fıkrası uyarınca reddine ilişkin karara yöneltilen temyiz istemi, söz konusu kararın davalı idareye 22/01/2023 tarihinde tebliğ edilmesine karşın otuz günlük temyiz süresi geçirildikten sonra 14/07/2023 tarihinde başvuruda bulunulduğu gerekçesiyle süre aşımı nedeniyle reddedilmiştir.

TEMYİZ EDENİN İDDİALARI

Hukuka aykırı olduğu ileri sürülerek kararın bozulması istenilmektedir.

KARŞI TARAFIN SAVUNMASI

Savunma verilmemiştir.

DANIŞTAY TETKİK HÂKİMİ …'ÜN DÜŞÜNCESİ: Temyiz isteminin reddi ile usul ve yasaya uygun olan Bölge İdare Mahkemesi kararının onanması gerektiği düşünülmektedir.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Karar veren Danıştay Üçüncü Dairesince, Tetkik Hâkiminin açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:

HUKUKİ DEĞERLENDİRME

Bölge idare mahkemelerinin nihai kararlarının temyizen bozulması, 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 49. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür. Temyizen incelenen karar usul ve hukuka uygun olup, dilekçede ileri sürülen temyiz nedenleri kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.