Danıştay 3. Daire E.2023/1762 K.2024/5018

Dava konusu istem: Davacının taşınmaz satışlarından ettiği ticari kazancını kayıt ve beyan dışı bıraktığından bahisle adına 2017 yılının Aralık dönemi için re'sen salınan bir kat vergi ziyaı cezalı katma değer vergisinin kaldırılması istemine ilişkindir.

İlk Derece Mahkemesi kararının özeti: Davacının taşınmaz satışlarından elde ettiği kazancını kayıt ve beyan dışı bıraktığı sonucuna varılan olayda, davalı idarece GİB/İntranet sisteminde yapılan araştırma neticesinde tapu kayıtlarından alınan bilgiler doğrultusunda yaklaşık brüt m² büyüklüğüne göre katma değer vergisi oranlarının belirlendiği, gayrimenkullerin türü ve net alanlarının tespitine yönelik olarak yeterli ve somut bir inceleme veya araştırma yapılmadığı anlaşıldığından tarhiyatın, satış tutarları üzerinden % 1 oranında hesaplanan kısmında hukuka aykırılık bulunmadığı, fazlasının ise hukuka aykırı olduğu gerekçesiyle dava konusu cezalı vergi azaltılmıştır.

Bölge İdare Mahkemesi kararının özeti: İstinaf başvurusunun, usul ve hukuka uygun olduğu sonucuna varılan Vergi Mahkemesi kararının aleyhe olan hüküm fıkrasının kaldırılmasını sağlayacak nitelikte görülmediği gerekçesiyle 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 45. maddesinin 3. fıkrası uyarınca reddine karar verilmiştir.

TEMYİZ EDENİN İDDİALARI

Davacı hakkında düzenlenen vergi tekniği raporunda yer verilen tespitlerden işlemlerinin ticari kazanç hükümlerine ve buna bağlı olarak %18 oranında katma değer vergisine tabi olduğu dolayısıyla söz konusu rapor uyarınca tanzim edilen vergi inceleme raporu uyarınca adına yapılan tarhiyatta hukuka aykırılık bulunmadığı ileri sürülerek kararın bozulması istenilmektedir.

KARŞI TARAFIN SAVUNMASI

Savunma verilmemiştir.

DANIŞTAY TETKİK HÂKİMİ ...'IN DÜŞÜNCESİ

Temyiz isteminin reddi gerektiği düşünülmektedir.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Karar veren Danıştay Üçüncü Dairesince, Tetkik Hâkiminin açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:

HUKUKİ DEĞERLENDİRME

Bölge idare mahkemelerinin nihai kararlarının temyizen bozulması, 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 49. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür. Temyizen incelenen karar usul ve hukuka uygun olup, dilekçede ileri sürülen temyiz nedenleri kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.