Danıştay 3. Daire E.2023/260 K.2023/716

Dava konusu istem: Davacı adına, 2016 yılının Ocak ila Haziran, Eylül ve Aralık, 2017 yılının Ocak, Mart, Ağusots, Kasım ve Aralık, 2018 yılının Şubat, Nisan ila Haziran ve Ağustos ila Aralık, 2019 yılının Ocak ila Mayıs ve Temmuz ila Aralık dönemleri için resen salınan bir kat vergi ziyaı cezalı katma değer vergisi ile 2020 ve 2021 yılları için 213 sayılı Vergi Usul Kanunu'nun mükerrer 355. maddesinin 1. bendi gereğince kesilen özel usulsüzlük cezasının kaldırılması istemine ilişkindir.

İlk Derece Mahkemesi kararının özeti: Dava konusu vergi ve cezalara ilişkin ihbarnamelerin elektronik ortamda tebliğ edilmiş sayıldığı 24/07/2021 tarihinden itibaren 30 günlük yasal dava açma süresi geçirildikten sonra 20/05/2022 tarihinde açılan davanın esasının incelenemeyeceği gerekçesiyle dava süre aşımı yönünden reddedilmiştir.

Bölge İdare Mahkemesi kararının özeti: İstinaf başvurusunun, usul ve hukuka uygun olduğu sonucuna varılan Vergi Mahkemesi kararının kaldırılmasını sağlayacak nitelikte görülmediği gerekçesiyle 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 45. maddesinin 3. fıkrası uyarınca reddine karar verilmiştir.

TEMYİZ EDENİN İDDİALARI

Davalı idarece tarafına e-posta ve sms ile bildirimde bulunulmadığı dolayısıyla tebligattan haberdar olunmadığı, 7143 sayılı Yasa kapsamında matrah artırımından yararlanıldığı, defter ve belgelerin istenilmesi halinde ibraz edilebileceği, adil yargılanma ve savunma hakkının engellendiği ileri sürülerek kararın bozulması istenilmektedir.

KARŞI TARAFIN SAVUNMASI

Savunma verilmemiştir.

DANIŞTAY TETKİK HÂKİMİ …'İN DÜŞÜNCESİ: Temyiz isteminin reddi ile kararın/temyize konu hüküm fıkrasının onanması gerektiği düşünülmektedir.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Karar veren Danıştay Üçüncü Dairesince, Tetkik Hâkiminin açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:

HUKUKİ DEĞERLENDİRME

Bölge idare mahkemelerinin nihai kararlarının temyizen bozulması, 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 49. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür. Temyizen incelenen karar usul ve hukuka uygun olup, dilekçede ileri sürülen temyiz nedenleri kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.