Danıştay 3. Daire E.2023/3376 K.2023/4448

Dava konusu istem: Davacı adına, 2013 yılının Nisan-Haziran dönemine ait gelir (stopaj) vergisi, vergi ziyaı cezası ve gecikme faizinin tahsili amacıyla düzenlenen … tarih ve … takip numaralı ödeme emrinin iptali istemine ilişkindir.

İlk Derece Mahkemesi kararının özeti: Dava konusu ödeme emrinin dayanağı ihbarnamenin, 27/12/2017 tarihinde şirketin kanuni temsilcisinin MERNİS adresine tebliğe çıkarıldığı, söz konusu adresin muhatabın adres kayıt sistemindeki adresi olması sebebiyle 7201 sayılı Tebligat Kanunu'nun 21. maddesi ve Vergi Usul Kanunu'nun 100-106. maddeleri gereğince muhtara bırakılmak suretiyle tebliğ edildiği,

213 sayılı Kanun'un 102. maddesinde belirtilen şekilde tebligat yapılmaksızın 7201 sayılı Kanun'un 21. maddesi uyarınca muhtara bırakılmak suretiyle yapılan tebligatın usulüne uygun olmadığı dolayısıyla tarh zamanaşımı süresi içinde usulüne uygun biçimde yapılmış tebligat bulunmadığından, 31/12/2018 tarihi itibarıyla tarh zamanaşımına uğradığı sonucuna ulaşılan kamu alacağının tahsili amacıyla düzenlenen uyuşmazlık konusu ödeme emrinde hukuka uygunluk bulunmadığı gerekçesiyle ödeme emri iptal edilmiştir.

Bölge İdare Mahkemesi kararının özeti: İstinaf başvurusunun, usul ve hukuka uygun olduğu sonucuna varılan Vergi Mahkemesi kararının kaldırılmasını sağlayacak nitelikte görülmediği gerekçesiyle 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 45. maddesinin 3. fıkrası uyarınca reddine karar verilmiştir.

TEMYİZ EDENİN İDDİALARI

Ödeme emrine karşı açılan davada ihbarname aşamasındaki hukuka aykırılıkların incelenemeyeceği ileri sürülerek kararın bozulması istenilmektedir.

KARŞI TARAFIN SAVUNMASI

Savunma verilmemiştir.

DANIŞTAY TETKİK HÂKİMİ …'IN DÜŞÜNCESİ: Temyiz isteminin reddi gerektiği düşünülmektedir.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Karar veren Danıştay Üçüncü Dairesince, Tetkik Hâkiminin açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:

HUKUKİ DEĞERLENDİRME

Bölge idare mahkemelerinin nihai kararlarının temyizen bozulması, 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 49. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür. Temyizen incelenen karar usul ve hukuka uygun olup, dilekçede ileri sürülen temyiz nedenleri kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.