Danıştay 3. Daire E.2023/3469 K.2023/5431

Dava konusu istem: Davacı adına, 2014 yılının Haziran dönemine ait katma değer vergisi aynı yılın Nisan-Haziran dönemine ait geçici vergi ve fer’ilerinden oluşan kamu alacağının tahsili amacıyla düzenlenen ... tarih ve ... takip numaralı ödeme emrinin iptali istemine ilişkindir.

İlk Derece Mahkemesi kararının özeti: 193 sayılı Gelir Vergisi Kanunu'na eklenen geçici 88. maddesinde, taksi, dolmuş, minibüs ve umum servislere ait ticari plakaların bu maddenin yürürlük tarihinden önce elden çıkarılmasından doğan kazanç ve işlemlerle ilgili olarak vergi incelemeleri veya takdir işlemlerine istinaden herhangi bir vergi tarhiyatı yapılamayacağı, vergi cezası kesilemeyeceği, daha önce yapılmış olan tarhiyatlar ve kesilmiş cezalara ilişkin olarak açılmış olan davalar var ise davalardan feragat edilmesi şartıyla tahakkuk eden tutarların terkin edileceğinin düzenlendiği görülmüş olup,

193 sayılı Gelir Vergisi Kanunu'na eklenen geçici 88. maddenin yürürlükte olduğu dolayısıyla anılan Kanun'un yürürlüğe girdiği 06/04/2018 tarihinden sonra davacı adına sahip olduğu halk otobüsünün satışı nedeniyle elde ettiği kazancı için tarhiyat yapılmasının hukuken mümkün olmadığı anlaşılmakla, bu durum ödeme emrine karşı açılan bakılan davada "borcum yoktur" kapsamında kabul edilebilecek nitelikte bir iddia olduğundan, dava konusu ödeme emrinde hukuka uyarlık bulunmadığı gerekçesiyle ödeme emri iptal edilmiştir.

Bölge İdare Mahkemesi kararının özeti: İstinaf başvurusunun, usul ve hukuka uygun olduğu sonucuna varılan Vergi Mahkemesi kararının kaldırılmasını sağlayacak nitelikte görülmediği gerekçesiyle 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 45. maddesinin 3. fıkrası uyarınca reddine karar verilmiştir.

TEMYİZ EDENİN İDDİALARI

Davacı adına düzenlenen ödeme emrinin hukuka uygun olduğu ileri sürülerek kararın bozulması istenilmektedir.

KARŞI TARAFIN SAVUNMASI

Savunma verilmemiştir.

DANIŞTAY TETKİK HÂKİMİ ...'İN DÜŞÜNCESİ

Temyiz isteminin reddi gerektiği düşünülmektedir.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Karar veren Danıştay Üçüncü Dairesince, Tetkik Hâkiminin açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:

HUKUKİ DEĞERLENDİRME

Bölge idare mahkemelerinin nihai kararlarının temyizen bozulması, 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 49. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür. Temyizen incelenen karar usul ve hukuka uygun olup, dilekçede ileri sürülen temyiz nedenleri kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.