Danıştay 3. Daire E.2023/4487 K.2023/5165

Dava konusu istem: Davacı tarafından, daha önce iadesi uygun bulunmayan 1.470.043,50 TL tutarındaki katma değer vergisinin 2018 yılının Temmuz ve 2019 yılının Haziran dönemlerinde indirilecek katma değer vergisine dahil edilmesi talebiyle verilen düzeltme talebinin reddine dair … tarih ve … sayılı işlemin iptal istemine ilişkindir.

İlk Derece Mahkemesi kararının özeti: 213 sayılı Vergi Usul Kanunu'nun 126. maddesine göre aynı Kanunun 114. maddesinde yazılı zaman aşımı süresi dolduktan sonra meydana çıkarılan vergi hatalarının düzeltilemeyeceği, davacının 2012 yılında defterlerine kaydettiği alış faturalarındaki katma değer vergisinin indirilecek katma değer vergisine dahil edilmesinin talebi en geç 31/12/2017 tarihine kadar yapılabileceği, 2019 yılında verilen düzeltme beyannamesi ile söz konusu verginin indirim konusu yapılması mümkün olmadığından dava konusu işlemde hukuka aykırılık bulunmadığı gerekçesiyle dava reddedilmiştir.

Bölge İdare Mahkemesi kararının özeti: İstinaf başvurusunun, usul ve hukuka uygun olduğu sonucuna varılan Vergi Mahkemesi kararının kaldırılmasını sağlayacak nitelikte görülmediği gerekçesiyle 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 45. maddesinin 3. fıkrası uyarınca reddine karar verilmiştir.

TEMYİZ EDENİN İDDİALARI

Mal alımında bulunulan firmanın hakkında olumsuz tespitler bulunması nedeniyle yapılan tarhiyata karşı açılan dava devam ederken 7143 sayılı Yasadan faydalanılarak ödendiği, haksız iadeye karşı açılan dava devam ederken düzeltme beyannamesi verilmesinin mümkün olmadığı ileri sürülerek kararın bozulması istenilmektedir.

KARŞI TARAFIN SAVUNMASI

Savunma verilmemiştir.

DANIŞTAY TETKİK HÂKİMİ..'ÜN DÜŞÜNCESİ

Temyiz isteminin reddi ile usul ve yasaya uygun olan Bölge İdare Mahkemesi kararının onanması gerektiği düşünülmektedir.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Karar veren Danıştay Üçüncü Dairesince, Tetkik Hâkiminin açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:

HUKUKİ DEĞERLENDİRME

Bölge idare mahkemelerinin nihai kararlarının temyizen bozulması, 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 49. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür. Temyizen incelenen karar usul ve hukuka uygun olup, dilekçede ileri sürülen temyiz nedenleri kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.