Danıştay 3. Daire E.2023/5430 K.2024/3112

Dava konusu istem: Davacı adına, 2014 ila 2018 yıllarının muhtelif dönemlerine ait muhtelif kamu alacağının tahsili amacıyla düzenlenen ... tarih ve ... takip numaralı ödeme emrinin iptali istemine ilişkindir.

İlk Derece Mahkemesi kararının özeti: Davalı idarece, dava konusu ödeme emri içeriği vergi ve cezalara ilişkin ihbarnamelerin davacının ikametgah adresinde bulunamaması sebebiyle aynı adrese ikinci defa gidilerek tebligat pusulasının kapıya yapıştırılmak suretiyle tebliğ edildiği iddia edilmiş ise de ikametgah adresine ikinci kez çıkan tebligatın adreste bulunmama nedeniyle tebliğ edilemediğinden bahisle kapıya yapıştırılan pusula, 213 sayılı Vergi Usul Kanunu'nun 102. maddesinde kurala bağlanan ''tebliğ evrakının pusulanın yapıştırıldığı tarihten itibaren on beş gün içerisinde muhatabı tarafından alınması hâlinde alındığı günde,

bu süre içerisinde alınmaması hâlinde ise on beşinci günde tebliğ yapılmış sayılır.'' şerhini içermediği gibi söz konusu tebligatın ikinci defa olduğunun ortaya konulamadığı dikkate alındığında, ortada usulüne uygun şekilde kesinleşmiş bir kamu alacağı bulunduğundan söz edilemeyeceği gerekçesiyle ödeme emri iptal edilmiştir.

Bölge İdare Mahkemesi kararının özeti: İstinaf başvurusunun, usul ve hukuka uygun olduğu sonucuna varılan Vergi Mahkemesi kararının kaldırılmasını sağlayacak nitelikte görülmediği gerekçesiyle 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 45. maddesinin 3. fıkrası uyarınca reddine karar verilmiştir.

TEMYİZ EDENİN İDDİALARI

Davacı adına düzenlenen ödeme emrinde hukuka aykırılık bulunmadığı ileri sürülerek kararın bozulması istenilmektedir.

KARŞI TARAFIN SAVUNMASI

Savunma verilmemiştir.

DANIŞTAY TETKİK HÂKİMİ ...'UN DÜŞÜNCESİ

Temyiz isteminin reddi ile usul ve yasaya uygun olan kararının onanması gerektiği düşünülmektedir.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Karar veren Danıştay Üçüncü Dairesince, Tetkik Hâkiminin açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:

HUKUKİ DEĞERLENDİRME

Bölge idare mahkemelerinin nihai kararlarının temyizen bozulması, 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 49. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür. Temyizen incelenen karar usul ve hukuka uygun olup, dilekçede ileri sürülen temyiz nedenleri kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.