Danıştay 3. Daire E.2023/5438 K.2024/5421

Dava konusu istem: Davacının sahibi olduğu taşınmazı üzerine tesis edilen intifa hakkı karşılığı elde ettiği gayrimenkul sermaye iradı niteliğindeki gelirini beyan etmediğinden bahisle adına 2016 yılı için re’sen salınan bir kat vergi ziyaı cezalı gelir vergisinin kaldırılması istemine ilişkindir.

İlk Derece Mahkemesi kararının özeti: İntifa hakkı, 193 sayılı Gelir Vergisi Kanunu'nun 70. maddesinde, gayrimenkul sermaye iradı olarak tanımlanmadığı gibi bu hakkın mahiyeti itibarıyla kira hakkına benzediğinden bahisle, devri karşılığında elde edilen bedelin kiralama bedeli olduğu şeklindeki yorum, kıyas yasağı ve vergilerin kanuniliği ilkesine aykırılık teşkil ettiğinden yapılan tarhiyatta hukuka uygunluk görülmediği gerekçesiyle dava konusu cezalı vergi kaldırılmıştır.

Bölge İdare Mahkemesi kararının özeti: İstinaf başvurusunun, usul ve hukuka uygun olduğu sonucuna varılan Vergi Mahkemesi kararının kaldırılmasını sağlayacak nitelikte görülmediği gerekçesiyle 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 45. maddesinin 3. fıkrası uyarınca reddine karar verilmiştir.

TEMYİZ EDENİN İDDİALARI

İntifa hakkı kapsamında elde edilen gelirin, gayrimenkul sermaye iradı olarak değerlendirilmesi gerektiğinden yapılan tarhiyatta hukuka aykırılık bulunmadığı ileri sürülerek kararın bozulması istenilmektedir.

KARŞI TARAFIN SAVUNMASI

Dava konusu tarhiyatın hukuka aykırı olduğu belirtilerek istemin reddi gerektiği savunulmkatadır.

DANIŞTAY TETKİK HÂKİMİ ...'NIN DÜŞÜNCESİ

Temyiz isteminin reddi ile usul ve yasaya uygun olan Bölge İdare Mahkemesi kararının onanması gerektiği düşünülmektedir.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Karar veren Danıştay Üçüncü Dairesince, Tetkik Hâkiminin açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:

HUKUKİ DEĞERLENDİRME

Bölge idare mahkemelerinin nihai kararlarının temyizen bozulması, 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 49. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür. Temyizen incelenen karar usul ve hukuka uygun olup, dilekçede ileri sürülen temyiz nedenleri kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.