Danıştay 3. Daire E.2023/6269 K.2023/3827

Dava konusu istem: Davacı şirket adına, sahte faturayla belgelendirmiş olan bir kısım alım ve satımlar ve muhteviyatı itibarıyla yanıltıcı olarak düzenlenen belgelerle haksız katma değer vergisi iadesine sebebiyet verildiği yolunda tespitleri içeren vergi tekniği raporuna dayanılarak düzenlenen vergi inceleme raporu uyarınca indirimleri reddedilmek ve 2014 yılı Aralık döneminden 2015 yılı Ocak dönemine devreden katma değer vergisi tutarının düzeltildiği de gözetilerek yeniden oluşturulan beyan tablosu uyarınca 2015 yılının Ocak ila Aralık dönemleri için re'sen salınan katma değer vergisi ve Ekim, Kasım,

Aralık dönemleri için tekerrür hükümleri gereğince artırılarak kesilen üç kat, diğer dönemler için ise üç kat kesilen vergi ziyaı cezasının ve 213 sayılı Vergi Usul Kanunu'nun 353. maddesinin 1. bendi gereğince kesilen özel usulsüzlük cezasının kaldırılması istemine ilişkindir.

İlk Derece Mahkemesi kararının özeti: Davacı hakkında düzenlenen vergi tekniği raporundaki, davacı şirketin ve kendisiyle birlikte sermaye ve organizasyon bağı olan firmaların sahte faturalar ile mal temin ederek ihracat gerçekleştirdikleri, bu hayali ihracat nedeniyle mahsuben katma değer vergisi iadesi aldıkları,

yine davacı şirketin sahte ve muhteviyatı itibarıyla yanıltıcı belge düzenlediği yönündeki tespitlerin yeterli olduğu görüldüğünden ve 2014 yılı Aralık döneminden sonraki döneme devreden katma değer vergisi miktarının yeniden belirlendiği … tarih ve … sayılı Vergi İnceleme Raporu'na istinaden salınan katma değer vergisine karşı açılan dava Mahkemelerinin … tarih ve E:…, K:… sayılı kararı ile cezalı vergiler yönünden reddedildiğinden, dava konusu üç kat vergi ziyaı cezalı katma değer vergilerinde hukuka aykırılık, dava konusu özel usulsüzlük cezasında ise hukuka uyarlık görülmediği,

öte yandan 2012 yılına ait olup 2015 yılında kesinleşen cezanın tekerrüre esas alınamayacağı gerekçesiyle üç kat vergi ziyaı cezalı katma değer vergisi yönünden dava reddedilmiş, özel usulsüzlük cezası ve vergi ziyaı cezalarının tekerrürden kaynaklanan kısmı ise kaldırılmıştır.

Bölge İdare Mahkemesi kararının özeti: İstinaf başvurularının, usul ve hukuka uygun olduğu sonucuna varılan Vergi Mahkemesi kararının kaldırılmasını sağlayacak nitelikte görülmediği gerekçesiyle 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 45. maddesinin 3. fıkrası uyarınca reddine karar verilmiştir.

TEMYİZ EDENİN İDDİALARI

Davacının uyuşmazlık dönemindeki alışlarını sahte faturalarla belgelendirdiği, belgesiz alış yaptığından bahisle "fatura almamak" eylemi sebebiyle özel usulsüzlük cezası kesilebilmesinin faturaların içeriği itibarıyla gerçek olup olmadığının tespitine bağlı olduğu, ilgili dönemde fatura alınan mükellefin faaliyetine ilişkin tespitlere göre düzenlenen faturaların gerçeği yansıtmadığı, 213 sayılı Vergi Usul Kanunu'nun tekerrür ile ilgili hükmünün uygulanması hakkında çıkarılan Vergi Usul Kanunu 49 nolu Sirkülerde.

339. maddede yer alan, ''cezanın kesinleştiği tarihi takip eden yılın başından başlamak üzere" ibaresinin tekerrürün uygulanacağı iki veya beş yıllık sürenin sona ereceği tarihin tespiti ile ilgili olduğu, ilk fiil için kesilen cezanın kesinleştiği tarihten itibaren takip eden yılın başına kadar olan süre içinde de aynı nev'iden bir ceza kesilmesini gerektiren fiilin işlenmesi durumunda anılan maddeye uygun şekilde cezanın artırımlı uygulanması gerektiği ileri sürülerek kararın aleyhe olan hüküm fıkrasının bozulması istenilmektedir.

KARŞI TARAFIN SAVUNMASI

Savunma verilmemiştir.

DANIŞTAY TETKİK HÂKİMİ …'IN DÜŞÜNCESİ: Vergi Dava Dairesi kararının temyize konu hüküm fıkrasının onanması gerektiği düşünülmektedir.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Karar veren Danıştay Üçüncü Dairesince, Tetkik Hâkiminin açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:

HUKUKİ DEĞERLENDİRME

Bölge idare mahkemelerinin nihai kararlarının temyizen bozulması, 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 49. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür. Temyizen incelenen hüküm fıkrası usul ve hukuka uygun olup, dilekçede ileri sürülen temyiz nedenleri sözü edilen hüküm fıkrasının bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.