Danıştay 3. Daire E.2023/7475 K.2024/3257

Dava konusu istem: Davacının değer artış kazancını beyan dışı bıraktığından bahisle adına 2018 yılı için re'sen salınan bir kat vergi ziyaı cezalı gelir vergisinin kaldırılması istemine ilişkindir.

İlk Derece Mahkemesi kararının özeti: Miras kalan taşınmazların satışı için miraşçılar tarafından davacıya devir işlemi gerçekleştirildiği; ancak, taşınmazların bir kısmının satılmaması veya satılmak istenmemesi üzerine davacı tarafından mirasçılara hisselerinin geri devredildiği, yine miras yoluyla iktisap edilen hisselerin üçüncü kişilere satışı gerçekleştirilenlerden elde edilen gelirin hisseleri oranında mirasçılara paylaştırıldığı, vergi incelemesi aşamasında davacı ve mirasçılar tarafından verilen ifadelerin bu yönde olduğu, davalı idarece bu hususların aksinin ispat edilemediği;

dolayısıyla, söz konusu taşınmazların ivazsız olarak iktisabın gerçekleştirildiği dikkate alındığında, değer artışı kazancının koşullarının gerçekleşmediği anlaşıldığından yapılan tarhiyatta hukuka uyarlık görülmediği gerekçesiyle dava konusu cezalı vergi kaldırılmıştır.

Bölge İdare Mahkemesi kararının özeti: İstinaf başvurusunun, usul ve hukuka uygun olduğu sonucuna varılan Vergi Mahkemesi kararının kaldırılmasını sağlayacak nitelikte görülmediği gerekçesiyle 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 45. maddesinin 3. fıkrası uyarınca reddine karar verilmiştir.

TEMYİZ EDENİN İDDİALARI

Davacı adına yapılan tarhiyatta hukuka aykırılık bulunmadığı ileri sürülerek kararın bozulması istenilmektedir.

KARŞI TARAFIN SAVUNMASI

Taşınmazların mirasçılara ait olduğu belirtilerek temyiz isteminin reddi gerektiği savunulmaktadır.

DANIŞTAY TETKİK HÂKİMİ ...'ÜN DÜŞÜNCESİ

Temyiz isteminin reddi ile usul ve yasaya uygun olan Bölge İdare Mahkemesi kararının onanması gerektiği düşünülmektedir.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Karar veren Danıştay Üçüncü Dairesince, Tetkik Hâkiminin açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:

HUKUKİ DEĞERLENDİRME

Bölge idare mahkemelerinin nihai kararlarının temyizen bozulması, 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 49. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür. Temyizen incelenen karar usul ve hukuka uygun olup, dilekçede ileri sürülen temyiz nedenleri kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.