Danıştay 3. Daire E.2024/1751 K.2024/4112

Dava konusu istem: Davacının 2019 yılında gerçekleştirdiği indirimli orana tabi teslimlerinden doğan katma değer vergisi iadesi talebinin 498.745,93-TL'lik kısmının reddine dair işlemin iptali istemine ilişkindir.

İlk Derece Mahkemesi kararının özeti: 3065 sayılı Katma Değer Vergisi Kanunu'nun 29. maddesinin 2. fıkrasında yılı içinde mahsuben iade edilemeyen verginin izleyen yıl içinde talep edileceğinin kurala bağlandığı, buna göre en geç 31/12/2020 tarihine kadar yapılması gereken iade başvurusunun 12/01/2021 ve 13/01/2021 tarihli dilekçelerle yapıldığı analaşıldığından dava konusu işlemde hukuka aykırılık bulunmadığı gerekçesiyle dava reddedilmiştir.

Bölge İdare Mahkemesi kararının özeti: İstinaf başvurusunun, usul ve hukuka uygun olduğu sonucuna varılan Vergi Mahkemesi kararını kaldırılmasını sağlayacak nitelikte görülmediği gerekçesiyle 2577 sayılı Kanun'un 45. maddesinin 3. fıkrası uyarınca reddine karar verilmesi üzerine bu karara yöneltilen temyiz istemi aynı Kanun'un 48. maddesinin 6. fıkrası uyarınca, isteme konu kararın, dava konusu tutar itibarıyla kesin olduğu gerekçesiyle reddedilmiştir.

TEMYİZ EDENİN İDDİALARI

Anayasa Mahkemesince 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 46. maddesinin birinci fıkrasının (b) bendinde yer alan "Konusu yüz bin Türk lirasını aşan" ibaresi iptal edildiğinden kararın temyize tabi olduğu, indirimli orana tabi teslimlerden kaynaklanan katma değer vergisi iade taleplerinin YMM raporunun ibraz edildiği 09/11/2020 tarihine göre süresinde yapıldığı, yasayla mükelleflere tanınan hakkın yok sayılamayacağı ileri sürülerek kararın bozulması istenmiştir.

KARŞI TARAFIN SAVUNMASI

Savunma verilmemiştir.

DANIŞTAY TETKİK HÂKİMİ ...'IN DÜŞÜNCESİ

Temyiz isteminin reddi gerektiği düşünülmektedir.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Karar veren Danıştay Üçüncü Dairesince, Tetkik Hâkiminin açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:

HUKUKİ DEĞERLENDİRME

Bölge idare mahkemelerinin nihai kararlarının temyizen bozulması, 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 49. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür. Temyizen incelenen karar usul ve hukuka uygun olup, dilekçede ileri sürülen temyiz nedenleri kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.