Danıştay 3. Daire E.2024/1899 K.2024/3991

Dava konusu istem: Davacı adına, 2016 ve 2017 yıllarının tüm dönemleri ile 2018 yılının Ocak ila Mart dönemleri için re'sen salınan üç kat vergi ziyaı cezalı katma değer vergisi ile kesilen özel usulsüzlük cezalarının kaldırılması istemine ilişkindir.

İlk Derece Mahkemesi kararının özeti: Dava konusu vergi ve cezalara ilişkin ihbarnamelerin, davacının elektronik tebligat adresine 30/11/2022, 13/11/2022, 08/10/2022 ve 12/12/2021 tarihlerinde gönderildiği, 213 sayılı Vergi Usul Kanunu'nun 107/A maddesi uyarınca gönderildikten beş gün sonra tebliğ edilmiş sayılan bu tebligatlara ilişkin bilgilendirme mesajının muhataba herhangi bir nedenle ulaşmamış olmasının tebligatın geçerliliğini etkilemeyeceği, ihbarnamelerin tebliğ tarihlerinden itibaren otuz günlük dava açma süresi geçirildikten sonra 20/03/2023 tarihinde açılan davanın esasının incelenemeyeceği gerekçesiyle dava süreaşımı nedeniyle reddedilmiştir.

Bölge İdare Mahkemesi kararının özeti: İstinaf başvurusunun, usul ve hukuka uygun olduğu sonucuna varılan Vergi Mahkemesi kararının kaldırılmasını sağlayacak nitelikte görülmediği gerekçesiyle 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 45. maddesinin 3. fıkrası uyarınca reddine karar verilmiştir.

TEMYİZ EDENİN İDDİALARI

Borç sebebiyle şirket telefonunun kapandığı, hosting hizmeti alamadıklarından mail adreslerine erişim sağlayamadıkları, e-posta adresine ilişkin şifreyi de bilmediklerinden e-tebligat ekranına giriş yapamadıkları, dava açma süresinin tebliğlerden haberdar oldukları 19/03/2023 tarihinden itibaren işlemeye başlaması gerektiği ileri sürülerek kararın bozulması istenilmektedir.

KARŞI TARAFIN SAVUNMASI

Savunma verilmemiştir.

DANIŞTAY TETKİK HÂKİMİ ...'NUN DÜŞÜNCESİ

Temyiz isteminin reddi gerektiği düşünülmektedir.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Karar veren Danıştay Üçüncü Dairesince, Tetkik Hâkiminin açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:

HUKUKİ DEĞERLENDİRME

Bölge idare mahkemelerinin nihai kararlarının temyizen bozulması, 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 49. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür. Temyizen incelenen karar usul ve hukuka uygun olup, dilekçede ileri sürülen temyiz nedenleri kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.