Danıştay 3. Daire E.2024/2327 K.2024/3338

Dava konusu istem: Davacı şirketin kullanım süresi geçen veya başka bir biçimde kullanılamayacak hale gelen ürünlerin maliyet bedellerinin kurum kazancının belirlenmesinde indirim olarak dikkate alınması gerektiği yolundaki ihtirazi kaydıyla verdiği 2021 yılı kurumlar vergisi beyannamesi üzerine bu çekinceye itibar edilmeksizin tahakkuk ettirilen kurumlar vergisinin fazlaya ilişkin kısmının kaldırılması ile ödeme tarihinden itibaren işleyecek yasal faiziyle birlikte iadesi istemine ilişkindir.

İlk Derece Mahkemesi kararının özeti: Davacı şirketin 2021 yılında satışa sunduğu ürünlerden son kullanılma tarihleri geçen ve başka bir biçimde kullanılamayacak hale gelen kısmının 7.097.863,96 TL olduğu, bu tutarın toplam üretilen ürünler içirisindeki payının da İstanbul Ticaret Odası tarafından meşrubatlara ilişkin yayınlanan %3'lük raf ömrü firesinin altında kaldığı ve bu tutara davalı idarenin herhangi bir itirazının da bulunmadığı anlaşıldığından,

davacının ihtirazi kaydı kabul edilmeyerek son kullanma tarihi geçen veya başka bir biçimde kullanılamayacak hale gelen ürünlere ilişkin maliyetlerin kanunen kabul edilmeyen gider olarak dikkate alınması suretiyle yapılan tahakkukta hukuka uyarlık bulunmadığı, yasal faiz istemi yönünden, söz konusu isteme ilişkin olarak davalı idareye başvuru yapılmadığı ve idare tarafından kesin ve yürütülmesi zorunlu bir işlem tesis edilmediğinden bu kısmın inceleme olanağı bulunmadığı gerekçesiyle kurumlar vergisinin davaya konu edilen kısmı kaldırılmış, yasal faiz istemi yönünden ise dava incelenmeksizin reddedilmiştir.

Bölge İdare Mahkemesi kararının özeti: İstinaf başvurusunun, usul ve hukuka uygun olduğu sonucuna varılan Vergi Mahkemesi kararının kaldırılmasını sağlayacak nitelikte görülmediği gerekçesiyle 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 45. maddesinin 3. fıkrası uyarınca reddine karar verilmiştir.

TEMYİZ EDENİN İDDİALARI

Son kullanma tarihi geçtiği için imha edilen ürünlerin zayi mal niteliğinde olduğu dolayısıyla vergi matrahının tespitinde zarar olarak indirilemeyeceği, idarelerince yapılan işlemde hukuka aykırılık bulunmadığı ileri sürülerek kararın bozulması istenilmektedir.

KARŞI TARAFIN SAVUNMASI

Savunma verilmemiştir.

DANIŞTAY TETKİK HÂKİMİ ...'IN DÜŞÜNCESİ

Temyiz isteminin reddi ile usul ve yasaya uygun olan Bölge İdare Mahkemesi kararının onanması gerektiği düşünülmektedir.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Karar veren Danıştay Üçüncü Dairesince, Tetkik Hâkiminin açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:

HUKUKİ DEĞERLENDİRME

Bölge idare mahkemelerinin nihai kararlarının temyizen bozulması, 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 49. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür. Temyizen incelenen karar usul ve hukuka uygun olup, dilekçede ileri sürülen temyiz nedenleri kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

(X)-KARŞI OY

Davacı şirketin kullanım süresi geçen veya başka bir biçimde kullanılamayacak hale gelen ürünlerin maliyet bedellerinin kurum kazancının belirlenmesinde indirim olarak dikkate alınması gerektiği yolundaki ihtirazi kaydıyla verdiği 2021 yılı kurumlar vergisi beyannamesi üzerine bu çekinceye itibar edilmeksizin tahakkuk ettirilen kurumlar vergisinin fazlaya ilişkin kısmının kaldırılması ile ödeme tarihinden itibaren işleyecek yasal faiziyle birlikte iadesi istemiyle açılan davanın kabulüne dair kararın temyizen incelenerek bozulması istenilmektedir.

Uyuşmazlık; davacının giderine konu olan, kullanım süresi geçen veya başka bir biçimde kullanılamayacak hale gelen ürünlerin zayi mal mı yoksa fire sonucu meydana gelen kayıp mı olduğuna ilişkindir.

Vergi kanunlarımızda zayi mal ve fire sonucu meydana gelene kayba ilişkin olarak bir tanım bulunmamakla birlikte vergi mevzuatının bir bütün olarak değerlendirmesinden; zayi malın kelime anlamı itibariyle de ifade ettiği biçimde yok olmuş, yitik, kayıp, elden giden, işe yaramayan gibi anlamlara geldiği, fire sonucu meydana gelen kaybın ise bir malın imalat sürecinde kendi doğal akışı içinde uğradığı fiziksel kayıplar olarak anlaşılması gerekmektedir.

Bir başka deyişle fire, üretime giren ham madde ve yarı mamulün mamule dönüşmesi sürecinde ve tüketiciye arzında dışarıdan müdahale olmaksızın doğal olarak yaşanan kaybı ifade ederken, zayi mal bu üretim sürecinin doğal akışının dışında olarak gerçekleşen geri döndürülemez haldeki kayıplardır.

Olayda, davacının kullanım süresi geçen veya başka bir biçimde kullanılamayacak hale gelen ürünleri nihai ürüne dönüşmüş olan mallar olduğu ortada olmakla birlikte üretim sürecinde yaşanan fireleri zaten içermektedir, artık kullanılamaz hale gelmesi ise bu malların zayi olduğu anlamına gelmektedir.

Buna göre davacı tarafından ham madde ya da yarı mamul haldeyken mamul haline dönüştürülen söz konusu ticari mala ilişkin olarak fire süreci üretim aşamasında gerçekleşmiştir dolayısıyla söz konusu malların bedellerinin %3 olarak belirlenen fire oranlarının altında kalıp kalmadığı tespiti nihai olarak davacının beyanlarından çıkartılmışsa da daha evvelden oluşan firenin ne kadar olduğu belirlenememektedir.

Açıklanan nedenle; davacının indirime konu etmek istediği kullanım süresi geçen veya başka bir biçimde kullanılamayacak hale gelen ürünlerinin zayi mal statüsünde olduğu ve zayi olan mala ilişkin vergi prosedürü işletilmeksizin fire olarak kabulü suretiyle indirimden yararlanmasında hukuka uyarlık bulunmadığından Vergi Dava Dairesi kararının bozulması gerektiği görüşüyle daire kararına katılmıyorum.