Danıştay 3. Daire E.2024/4405 K.2025/810

Dava konusu istem: Davacı adına, ... Ticaret Sanayi Anonim Şirketinin kısmen sahte fatura düzenleme fiiline iştirak ettiğinden bahisle 2019 yılının Ocak ila Nisan, Haziran ila Aralık ve 2020 yılının Aralık dönemlerine ait katma değer vergisi üzerinden kesilen bir kat vergi ziyaı cezasının kaldırılması istemine ilişkindir.

İlk Derece Mahkemesi kararının özeti: Sözü edilen şirket hakkında sahte fatura düzenlediğinden bahisle tanzim edilen vergi tekniği raporundaki saptamalar, davacının sahte belge düzenleme fiiline iştirak ettiğini göstermediğinden adına vergi ziyaı cezası kesilmesinde hukuka uyarlık görülmediği ancak 2020 yılının Aralık dönemine ait vergi ziyaı cezasının Mahkemelerinin E:... sayılı dosyasında dava konusu edildiği dolayısıyla söz konusu vergi ziyaı cezasına ilişkin kısmı yönünden davanın derdestlik nedeniyle esasının incelenmesinin mümkün bulunmadığı gerekçesiyle dava konusu vergi ziyaı cezasının 2019 yılının Ocak ila Nisan, Haziran ila Aralık dönemlerine ilişkin kısmı kaldırılmış, 2020 yılının Aralık dönemine ilişkin kısmı yönünden ise dava incelenmeksizin reddedilmiştir.

Bölge İdare Mahkemesi kararının özeti: İstinaf başvurusunun, usul ve hukuka uygun olduğu sonucuna varılan Vergi Mahkemesi kararının aleyhe olan hüküm fıkrasının kaldırılmasını sağlayacak nitelikte görülmediği gerekçesiyle 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 45. maddesinin 3. fıkrası uyarınca reddine karar verilmiştir.

TEMYİZ EDENİN İDDİALARI

Davacı adına kesilen cezada hukuka aykırılık bulunmadığı ileri sürülerek kararın bozulması istenilmektedir.

KARŞI TARAFIN SAVUNMASI

Savunma verilmemiştir.

DANIŞTAY TETKİK HÂKİMİ ...'IN DÜŞÜNCESİ

Temyiz isteminin reddi gerektiği düşünülmektedir.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Karar veren Danıştay Üçüncü Dairesince, Tetkik Hâkiminin açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:

HUKUKİ DEĞERLENDİRME

Bölge idare mahkemelerinin nihai kararlarının temyizen bozulması, 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 49. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür. Temyizen incelenen karar usul ve hukuka uygun olup, dilekçede ileri sürülen temyiz nedenleri kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.