Danıştay 4. Daire E.2016/10034 K.2021/2931

Dava konusu istem: Davacı adına, değer artış kazancı elde ettiğinden bahisle takdir komisyonu kararına istinaden re'sen tarh edilen 2008 yılı vergi ziyaı cezalı gelir vergisinin kaldırılması istenilmiştir.

İlk Derece Mahkemesi kararının özeti: Vergi Mahkemesince verilen kararda; davacının 2005 yılında yapılan kat karşılığı inşaat sözleşmesi uyarınca kendisine düşen daireleri satması üzerine; davalı idare tarafından arsayı ve bağımsız bölümleri edinme tarihi ile alış tutarı somut olarak belirlenmeden, sadece satış tutarından hareketle, %20 kar elde ettiği varsayımıyla değer artış kazancı elde ettiğinden bahisle yapılan cezalı tarhiyatta hukuka uyarlık bulunmadığı sonucuna varılmıştır. Belirtilen gerekçelerle davanın kabulüne karar verilmiştir.

TEMYİZ EDENİN İDDİALARI

Davacı tarafından servetin korunması amacıyla yapılan alım satımından elde ettiği kazancın değer artış kazancı olduğu ve bu kazancın beyan edilmediği; yükümlünün matrah takdirinin gerçek duruma aykırı olduğunu kanıtlayıcı vesikalarla ortaya koyamadığı hallerde takdirin yerindeliğinin kabulünün zorunlu olduğu, yapılan tarhiyatların olması gerekenden düşük belirlenmesi karşısında verilen kararla yapılmış olan tarhiyatın kaldırılması halinde zamanaşımına uğradığından/uğrama süresi çok az olduğundan işlemin tekrarlanma imkanı bulunmadığı ileri sürülmektedir.

KARŞI TARAFIN SAVUNMASI

Temyiz isteminin reddi gerektiği savunulmuştur.

TETKİK HÂKİMİ : …

DÜŞÜNCESİ

Temyiz isteminin reddi ile usul ve yasaya uygun olan Vergi Mahkemesi kararının onanması gerektiği düşünülmektedir.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Karar veren Danıştay Dördüncü Dairesince, Tetkik Hâkiminin açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:

İNCELEME VE GEREKÇE

İdare ve vergi mahkemelerinin nihai kararlarının temyizen bozulması, 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 49. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür. Temyizen incelenen karar usul ve hukuka uygun olup, dilekçede ileri sürülen temyiz nedenleri kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.