Danıştay 4. Daire E.2016/10216 K.2021/490

Dava konusu istem: Davacı adına, bir kısım gayrimenkul satışını kayıt ve beyan dışı bıraktığından bahisle, takdir komisyonu kararına dayanılarak 2009/01 ve 10 dönemlerine ilişkin olarak re'sen tarh edilen bir kat vergi ziyaı cezalı katma değer vergilerinin kaldırılması istenilmiştir.

İlk Derece Mahkemesi kararının özeti: Vergi Mahkemesince verilen kararda.

6111 sayılı Kanunun 7/4. maddesi uyarınca katma değer vergisi yönünden ilgili yılın vergilendirme dönemlerinin tamamı için artırımda bulunması gerekmekle birlikte davacının yıl içindeki beyannamelerinin tamamını verdiği ancak sadece Aralık/2009 dönemi için hesaplanan vergisi bulunduğundan Kanunun uygulanmasına ilişkin 1 Seri No.lu Genel Tebliğin D/3-b hükmü gereğince bu beyannamesindeki toplama, ilgili yıl için öngörülen artırım oranı uygulanarak matrah artırımında bulunduğu, bu nedenle 2009 yılı vergilendirme dönemlerinin tamamı için inceleme ve tarhiyat yapılmasının mümkün olmadığı,

davalı idarece aksi düşünceden hareketle davacı tarafından Ocak ve Ekim/2009 dönemleri için matrah artırımında bulunulmadığından bahisle yapılan dava konusu tarhiyatlarda hukuka uyarlık görülmediği sonucuna varılmıştır. Belirtilen gerekçelerle davanın kabulüne karar verilmiştir.

TEMYİZ EDENİN İDDİALARI

Davalı idare tarafından, davacının 2009 yılı Aralık dönemi için matrah artırımında bulunduğundan ilgili yılın Ocak ve Ekim dönemleri için hakkında inceleme yapılarak tarhiyat yapılmasında hukuka aykırılık bulunmadığı belirtilerek Mahkeme kararının bozulması gerektiği ileri sürülmektedir.

KARŞI TARAFIN SAVUNMASI

Cevap verilmemiştir.

TETKİK HÂKİMİ : …

DÜŞÜNCESİ

Temyiz isteminin reddi ile usul ve yasaya uygun olan Vergi Mahkemesi kararının onanması gerektiği düşünülmektedir.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Karar veren Danıştay Dördüncü Dairesince, Tetkik Hâkiminin açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:

İNCELEME VE GEREKÇE

İdare ve vergi mahkemelerinin nihai kararlarının temyizen bozulması, 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 49. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür. Temyizen incelenen karar usul ve hukuka uygun olup, dilekçede ileri sürülen temyiz nedenleri kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.