Danıştay 4. Daire E.2016/12083 K.2021/330

Dava konusu istem: Davacı tarafından, mükellefiyet kaydının vergi dairesince 31/12/2014 tarihi itibarıyla re'sen terkin ettirilmesi işleminin iptali istenilmektedir.

İlk Derece Mahkemesi kararının özeti: Vergi Mahkemesince verilen kararda; olayda, davalı idare tarafından 23/01/2015 tarihinde yapılan yoklamada "şirketin iş yeri adresinin kapalı ve kilitli olduğu, adresten kimseye ulaşılamaması sebebiyle ilgili tespitlerin yapılamadığı, adres kapısında, "…" nolu ibarenin yazılı olduğu" tespitlerinden hareketle, 2004/13 sayılı Uygulama İç Genelgesi uyarınca 30/12/2014 tarihi itibarıyla mükellefiyetinin re'sen kapatıldığı görülmüş ise de.

Genelgeye göre araştırma ve yoklamaların tamamlanmasını takip eden otuz gün içinde mükellefin bilinen adreslerinde, dosyadan sorumlu servis şefinin de katıldığı ikinci bir yoklama yapılarak, ilgilinin bilinen adreslerinde bulunamadığını teyit eden bir yoklama fişi tanzim edileceginin belirtildiği, ancak idarece ikinci bir yoklama yapılmadan mükellefiyetinin re'sen kapatıldığı anlaşıldığından davalı idarece ikinci bir yoklama yapılmadan mükellefiyetin re'sen terkin edilmesine ilişkin işlemde hukuka uyarlık bulunmadığı sonucuna ulaşılmıştır.

Belirtilen gerekçelerle davanın kabulüne karar verilmiştir.

TEMYİZ EDENİN İDDİALARI

Davalı idare tarafından, 213 sayılı Kanun'un ''işi bırakmanın bildirilmesi'' başlıklı 160. maddesi uyarınca işlem tesis edildiği, yapılan işlemlerin yasal ve yerinde olduğu belirtilerek temyiz isteminin kabulü ile Vergi Mahkemesi kararının bozulması gerektiği ileri sürülmektedir.

KARŞI TARAFIN SAVUNMASI

Cevap verilmemiştir.

TETKİK HÂKİMİ : …

DÜŞÜNCESİ

Temyiz isteminin reddi ile usul ve yasaya uygun olan Vergi Mahkemesi kararının onanması gerektiği düşünülmektedir.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Karar veren Danıştay Dördüncü Dairesince, Tetkik Hâkiminin açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:

İNCELEME VE GEREKÇE

İdare ve vergi mahkemelerinin nihai kararlarının temyizen bozulması, 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 49. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür. Temyizen incelenen karar usul ve hukuka uygun olup, dilekçede ileri sürülen temyiz nedenleri kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.