Danıştay 4. Daire E.2016/12759 K.2021/3587

Dava konusu istem: Davacı adına 2010/1 ila 12 döneminde ücretli çalışanlarına asgari geçim indirimi hesapladığı ve bu tutarları ilgili dönem muhtasar beyannamelerinde mahsup ettiği ancak ödemediği iddiasıyla ilgili dönemler için re'sen tarh edilen vergi ziyaı cezalı gelir (stopaj) vergisinin kaldırılması istenilmiştir.

İlk Derece Mahkemesi kararının özeti: Vergi Mahkemesince verilen kararda; davacı hakkında düzenlenen vergi inceleme raporunda davacının ücretli çalışanlarına asgari geçim indirimi hesapladığı ve bu tutarları ilgili dönem muhtasar beyannamelerinde mahsup ettiği ancak ücret bordrosunda asgari geçim indirimi sütunu düzenlendiği halde ücretli çalışanların imzasının bulunmadığından yola çıkılarak asgari geçim indirimi tutarlarının ödenmediği tespitlerinin yapıldığı,

ancak davacının vergi incelemesi esnasında personel bazında ücretli pusulalarının imzalatıldığı ve bu nedenle ücret bordrolarında çalışanların imzalarının alınmadığı yönünde beyanda bulunduğu, davalı idarece düzenlenen vergi inceleme raporunda ise söz konusu ücret pusulalarına yönelik herhangi bir incelemenin yapılmadığı, çalışanların ifadelerine başvurulmadığı,

davacının dosyaya sunduğu ücret pusulalarında çalışanların imzalarının mevcut olduğu görüldüğünden, sadece ücret bordrosunda çalışanların imzalarının bulunmadığından bahisle asgari geçim indirimi tutarlarının ödenmediğinden bahisle davacı adına re'sen tarh edilen 2010/1 ila 12 dönemleri vergi ziyaı cezalı gelir (stopaj) vergilerinde hukuka uyarlık bulunmadığı sonucuna varılmıştır. Belirtilen gerekçelerle davanın kabulüne karar verilmiştir.

TEMYİZ EDENİN İDDİALARI

Kararın bozulması gerektiği ileri sürülmektedir.

KARŞI TARAFIN SAVUNMASI

Cevap verilmemiştir.

TETKİK HÂKİMİ : ...

DÜŞÜNCESİ

Temyiz isteminin reddi ile usul ve yasaya uygun olan Vergi Mahkemesi kararının onanması gerektiği düşünülmektedir.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Karar veren Danıştay Dördüncü Dairesince, Tetkik Hâkiminin açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:

İNCELEME VE GEREKÇE

İdare ve vergi mahkemelerinin nihai kararlarının temyizen bozulması, 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 49. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür. Temyizen incelenen karar usul ve hukuka uygun olup, dilekçede ileri sürülen temyiz nedenleri kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.